Έχουμε ξαναπεί, πολλές φορές και αποδεικνύεται διαρκώς, ότι στη βενεζουέλα (τη λες και κολομβία) των βαλκανίων, όταν οι δικαστές κάνουν σωστά τη δουλειά τους, γίνεται πρώτη είδηση (χαχα), με χαρακτηρισμούς όπως "απόφαση-βόμβα" ή "απόφαση-σταθμός" !
'Ετσι και χθες, με απόφαση του ΣτΕ, που είπε το αυτονόητο : όταν ο οφειλέτης έχει περισσότερα του ενός ακίνητα και χρωστάει στην εφορία, το Κράτος οφείλει να του κατασχέσει ένα από τα άλλα και όχι την κύρια κατοικία, όχι να τον αφήσει στο δρόμο...
Είναι τραγικό και σύμπτωμα κατάντιας, κάθε φορά που εφαρμόζεται το Σύνταγμα, η αρχή της Αναλογικότητας, εν προκειμένω, αρδ και λαός να πανηγυρίζουν, λες και μας κάνουν χάρη !
Αυτή η χθεσινή, ήταν μία μικρή και παρήγορη νίκη της νομιμότητας και της Λογικής, ωστόσο αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό της "ανωμαλίας", που ζούμε, επί δεκαετίες (από το 1981 κυρίως που άρχισε αυτή η σχέση, ανάμεσα στον πολιτικό και τον πελάτη-ψηφοφόρο)...
Εννοώ ότι, για να γίνει η Ελλάδα μια σύγχρονη δημοκρατική χώρα του δυτικού κόσμου, από τριτοκοσμική μπανανία που είναι, θα πρέπει να αλλάξουν πάρα πολλά ακόμα !
Και σε αυτό, τα Δικαστήρια, με τέτοιες αποφάσεις, όπου απλά εφαρμόζουν το Νόμο και το Σύνταγμα, τα οποία, υποτίθεται, ορκίστηκαν να υπηρετούν, καλούνται να παίξουν κομβικό ρόλο.
Αν έπρεπε να κάτσει κάποιος και να απαριθμήσει-βάλει σε κατάλογο, όλες τις αντισυνταγματικές διατάξεις των νόμων ή τις παράνομες και καταχρηστικές πρακτικές της Δημόσιας Διοίκησης, μια ζωή δεν θα του έφτανε...
Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο : η δύναμη της συνήθειας, ότι πλέον θεωρούμε λογικό το παράλογο, κανείς δεν διαμαρτύρεται, ούτε κάνει κάτι, για να αλλάξει τα (επί δεκαετίες) κακώς κείμενα !
Για παράδειγμα, το ότι η μέση σύνταξη του Δημοσίου, είναι 500 ευρώ μεγαλύτερη, από του ιδιωτικού τομέα και με λιγότερα χρόνια εργασίας, το αποδέχονται όλοι, αρδ, πολιτικοί κλόουνς κλπ, ως κάτι φυσιολογικό ;
Και επειδή, όπως είπα, δεν θα μπορούσα εδώ να κάτσω να απαριθμήσω μερικές ακόμα χιλιάδες παραδείγματα, όπου το παράλογο έχει επιβληθεί ως νόμιμο και φυσιολογικό, θα αναφέρω μερικά μόνον, σε σχέση με το ζήτημα που εξέτασε το ΣτΕ !
Ακούμε για "αυτόματες" κατασχέσεις, ενώ ...το Σύνταγμα επιτάσσει την "προηγούμενη ακρόαση" και ενημέρωση του οφειλέτη, σε ένα κανονικό Κράτος, καλείς τον οφειλέτη, του λες, χρωστάς τόσα και έχεις αυτές τις επιλογές εξόφλησης ή ρύθμισης, δεν πας κατευθείαν σε κατάσχεση...
Επίσης, δεν μπορείς, όταν η απαίτηση είναι μικρή, να κατασχέσεις μια μεζονέτα, ενώ ο οφειλέτης έχει π.χ και αγροτεμάχιο, η αξία του οποίου υπερκαλύπτει την απαίτηση της εφορίας κλπ., σύμφωνα πάλι με την αρχή της Αναλογικότητας.
Μετά πάμε στο "πονεμένο" κεφάλαιο των (δαιμονικών) προσαυξήσεων, που εκτοξεύουν μια ληξιπρόθεσμη, ακόμα και για μια ημέρα, οφειλή προς το Δημόσιο, άρα στις λίστες χρεών, που βγαίνουν κατά καιρούς, το πραγματικό ιδιωτικό χρέος, είναι το μισό από αυτό, που ανακοινώνεται, τα άλλα είναι παράλογες προσαυξήσεις...
Αν μια τέτοια οφειλή, εξοφληθεί με (παράνομη ή μη) κατάσχεση, κανονικά οι προσαυξήσεις θα πρέπει να σβηστούν, από την στιγμή που εξοφλείται εφάπαξ και δεν ξέρω αν αυτό τηρείται, στην πράξη.
Και στο φινάλε, κάποιες οφειλές, όπως αυτές που δημιουργήθηκαν την περίοδο της πανδημίας, που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να δουλέψουν και να έχουν έσοδα, για να πληρώνουν κρατικές υποχρεώσεις, λόγω περιοριστικών μέτρων που έλαβε το ...κράτος, κανονικά θα έπρεπε να σβηστούν !
Αντί αυτού, σου κάνουν, υποτίθεται, χάρη, με τις 120 δόσεις, όπου μέσα είναι και οι προσαυξήσεις και επιπλέον πληρώνεις επ' αυτών και ένα μεγάλο επιτόκιο (πανωτόκια, δηλαδή) κοντά στο έξι τοις εκατό, όταν το Κράτος, αν σου χρωστάει χρήματα (π.χ ως προμηθευτή), στα δίνει άτοκα και όποτε του καπνίσει...
