Η υπαίθρια διαφήμιση στην Ελλάδα : μία ιστορία νομικής και όχι μόνον τρέλας

  Η υπαίθρια διαφήμιση είναι μία οικονομική-επιχειρηματική δραστηριότητα, με μακραίωνη ιστορία και φυσικά επιτρέπεται παντού στον κόσμο (..εκτός από την Ελλάδα), διότι φέρνει σε επαφή τις επιχειρήσεις με τους καταναλωτές, δημιουργεί θέσεις εργασίας και αποφέρει σημαντικά έσοδα στο Κράτος, σε Ο.Τ.Α κλπ.
  Θα προσέξατε ίσως, κατά την τηλεοπτική κάλυψη του πρόσφατου εμφυλίου στη Λιβύη, τις διαφημιστικές πινακίδες στην ..έρημο.
  Στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η υπαίθρια διαφήμιση ρυθμιζόταν με νόμο-πλαίσιο του 2001, ο οποίος παραδόξως δεν έχει καταργηθεί (!), ωστόσο πλέον θεωρείται ουσιαστικά απαγορευμένη, ως η αιτία όλων των δεινών.
  Όλα ξεκίνησαν, όταν κάποιοι οδηγοί έχασαν τη ζωή τους, προσκρούωντας σε διαφημιστικές κατασκευές, οπότε τα ανώτατα Δικαστήριά μας, εφαρμόζοντας μία διάταξη του ΚΟΚ που απαγορεύει την τοποθέτησή τους σε συγκεκριμένα σημεία, απεφάνθησαν, εν μια νυκτί, ότι η υπαίθρια διαφήμιση απαγορεύεται, διότι ο ΚΟΚ είναι ..πιο ειδικός Νόμος από εκείνον, που την ρύθμιζε !
   Το "ξήλωμα" των διαφημιστικών πινακίδων έγινε πανηγυρικά, με τηλεοπτική κάλυψη κλπ, κατόπιν εντολών και εγκυκλίων του εισαγγελέα του Α.Π, κάνοντας μας να αναρωτιώμαστε : έχουμε Δημοκρατία ή Κράτος Δικαστών τελικά ;
   Οι αρμόδιοι πολιτικοί μίλησαν για αναβάθμιση και ανάδειξη του περιβάλλοντος, για προστασία της προσοχής των οδηγών κ.ο.κ και κάλεσαν τους πολίτες να καταγγέλουν την ύπαρξη των διαφημιστικών πινακίδων.
    Το ωραίο και αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι υπερήφανος που είσαι Έλληνας, είναι ότι για την προώθηση της σχετικής καμπάνιας, χρησιμοποίησαν ..και μέσα υπαίθριας διαφήμισης, ειδικά στο μετρό (χαχα).
    Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός, για να καταλάβει αυτό που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν οι Δικαστές : ότι οι εν λόγω οδηγοί θα σκοτώνονταν, με τον τρόπο που οδηγούσαν, είτε προσέκρουαν σε ντουβάρια, είτε σε κολώνες, είτε οπουδήποτε αλλού και ότι η διαφημιστική πινακίδα δεν αποσπά την προσοχή περισσότερο π.χ από μία ωραία γυναίκα με μίνι φόρεμα (απορώ πως δεν έχει βγει ακόμα δικαστική εντολή να συλλαμβάνονται).
    Η αλήθεια βέβαια είναι ότι υπήρχε ασυδοσία και παρανομία και εκ μέρους των εταιριών του κλάδου, ωστόσο των ξήλωμα και των νόμιμων πινακίδων, με υπάρχοντα Νόμο σε ισχύ, δημιουργεί την εύλογη απορία : θα αποζημιώσει κανείς τις εταιρίες, τους εργαζομένους στον κλάδο και γενικά όλους όσους είδαν μία απόλυτα νόμιμη δραστηριότητα να μετατρέπεται σε παράνομη, επειδή έτσι έκριναν κάποιοι Δικαστές, καταργώντας τη βούληση του (δημοκρατικά εκλεγμένου) Νομοθέτη να υπάρχει υπαίθρια διαφήμιση ;
    Συμπερασματικά, η εξαγγελθείσα ..εδώ και 1,5 χρόνο πρόθεση της κυβέρνησης να θεσπίσει ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο για την υπαίθρια διαφήμιση, με πιο αυστηρούς όρους και κατόπιν συνεννόησης με ειδικούς επιστήμονες (π.χ συγκοινωνιολόγους), ώστε να καθοριστούν ορθά οι επιτρεπόμενες θέσεις διαφήμισης, προκειμένου να μην εμποδίζεται η κυκλοφορία των οχημάτων και γενικά η δημόσια ασφάλεια, όχι μόνον θα βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον παραλογισμό, αλλά θα βοηθήσει σημαντικά και την εθνική οικονομία, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο.
    Τα φοροεισπρακτικά μέτρα δεν γεμίζουν τα άδεια ταμεία του Κράτους και των Ο.Τ.Α, χρειάζονται και μέτρα ανάπτυξης, ουσιαστικά χρειάζεται να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι γίνεται γύρω μας, σε χώρες που αποκαλούμε "τριτοκοσμικές" και "υπανάπτυκτες" (εμείς οι ανεπτυγμένοι).
    

Γερουλάνος κατά Κασίμη ;;

  Οι (δημόσιες) αιχμές που άφησε κατά του ανακριτή της υπόθεσης των στημένων αγώνων, κ. Γιώργου Κασίμη, ο υπουργός κ. Γερουλάνος, για κακό χειρισμό της υπόθεσης του Μάκη Ψωμιάδη, συνιστούν ασφαλώς ωμή, απαράδεκτη και καταδικαστέα επέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας στο έργο της δικαστικής.
  Ο ανακριτής έλαβε μία απόφαση, μελετώντας τα στοιχεία της δικογραφίας και όλα τα δεδομένα της υπόθεσης και οφείλουμε όλοι να την σεβαστούμε, αν θέλουμε πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη και όχι στα χαρτιά (.."Σύνταγμα των Ελλήνων" μήπως ;).
  Η κρίση του δικαστή είναι καθαρά προσωπική, με βάση τη συνείδησή του, την εμπειρία του, τις γνώσεις του κλπ. και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και δη από πολιτικά πρόσωπα, τα οποία οφείλουν να είναι πιο προσεκτικά και να μην μπαίνουν σε "ξένα χωράφια".
  Γιατί αλήθεια κατηγορούμε τον ανακριτή και όχι την εισαγγελέα, η οποία, αν είχε συμφωνήσει με τους περιοριστικούς όρους του ανακριτή και επιβάλλονταν εκείνοι οι όροι, ο Ψωμιάδης δεν θα είχε λόγο να εξαφανιστεί ;
  Υπάρχει εχέφρων άνθρωπος, ο οποίος να πιστεύει ότι αν επιβάλλονταν περιοριστικοί όροι (υψηλή εγγυοδοσία, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε Αστυνομικό Τμήμα), είτε εξαρχής είτε από το Δικαστικό Συμβούλιο, ο Μάκης Ψωμιάδης θα εξαφανιζόταν, όπως τώρα, που κρύβεται, για να μην πάει φυλακή ; Εγώ στοιχηματίζω ότι θα συνέχιζε να περιφέρεται σε Κολωνάκι και Ψυχικό, σαν να μην συμβαίνει τίποτε.
   Ας αφήσουμε λοιπόν ήσυχους τους δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους και ειδικά εκείνους που την κάνουν σωστά και να μην ψάχνουμε για εξιλαστήρια θύματα.
   Είναι μοναδικό ελληνικό φαινόμενο, σε υποθέσεις με πολιτικές προεκτάσεις, να φταίνει πάντα όλοι, εκτός από τους ..πολιτικούς ! (χαχα)
   Είναι άλλωστε νωπές ακόμα οι μνήμες από τον ανηλεή πόλεμο που δέχτηκε ο ανακριτής κ. Ζαγοριανός, για το χειρισμό της υπόθεσης Siemens και μάλιστα και από συναδέλφους του.
   Τότε κατηγορούσαμε τους ανακριτές για υπερβολική αυστηρότητα, τώρα για υπερβολική επιείκεια, αλλά κανείς, με κάποιες εξαιρέσεις, δεν βγήκε να πει ότι ο κ. Ζαγοριανός απαλλάχτηκε πανηγυρικά από τις κατηγορίες !!
    Τα ΜΜΕ διψάνε για ανθρώπινο αίμα, σπιλώνουν συνειδήσεις, καταρρακώνουν προσωπικότητες (άραγε αναρωτιέται κανείς πως μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος, όταν τα ΜΜΕ και τα πρόσωπα εξουσίας τον κατηγορούν δημόσια και άδικα ; πως κυκλοφορεί στον επαγγελματικό του περίγυρο ; στον οικογενειακό και φιλικό του κύκλο ; τι θα λέει στα παιδιά του, όταν τον ρωτούν : γιατί έχουν πέσει όλοι να σε φάνε ; τι κακό έκανες ;).
    Αν κάποιος είναι ..υπερευαίσθητος (δηλαδή όχι χοντρόπετσος) και μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση, κάνει κακό στον εαυτό του (υποθετικά πάντα) τι θα λέγαμε ;  ότι δεν άντεξε τις τύψεις ή ότι τον εξόντωσε η αδικία ;
    Λίγη προσοχή και αυτοσυγκράτηση δε βλάπτει.