δικαστική αυθαιρεσία άνευ προηγουμένου !!

 Στην έως τώρα καριέρα μου, έχω δει διάφορα "περίεργα" και "παράξενα" στο χώρο των Δικαστηρίων, αλλά αυτό που βίωσα σήμερα, ξεπερνά και τη φαντασία μου και μετά από αυτό, πέθανε μέσα μου κάθε ..ρομαντική άποψη (όση είχε απομείνει δηλαδή) περί (ανθρώπινης) Δικαιοσύνης !
  Σήμερα λοιπόν, σε ποινικό τριμελές Δικαστήριο, που δίκαζε σε δεύτερο βαθμό (δε δίνω άλλα στοιχεία, για να μην εκθέσω τους Δικαστές, διότι αυτό που έκαναν επισύρει ..τουλάχιστον απόλυση), απουσίαζε σε κάποια υπόθεση ο κατηγορούμενος-εκκαλών, αυτός δηλαδή που είχε ασκήσει την έφεση στην πρωτόδικη, καταδικαστική, απόφαση.
  Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Νόμος ορίζει ρητά ότι η έφεση απορρίπτεται, επειδή δεν εμφανίστηκε ο καταδικασθείς πρωτόδικα, για να την υποστηρίξει (και αυτό είναι το λογικό και το σωστό).
  Στην προκειμένη υπόθεση λοιπόν, της οποίας είχα την ατυχία να είμαι αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας, κατηγορούμενος-εκκαλών ήταν αστυνομικός και απουσίαζε : τι λέτε ότι έκανε ο Πρόεδρος ;
  Ούτε λίγο ούτε πολύ, έδωσε εντολή στον αστυνομικό-φρουρό, να βρει το τηλέφωνό του και να τον πάρει, για να έρθει (εντός 3 ωρών μάλιστα) στο Δικαστήριο !!!!!
  Καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε ; αν ήμασταν κατηγορούμενοι-εκκαλούντες εγώ και εσείς και απουσιάζαμε, η έφεσή μας θα πήγαινε στα σκουπίδια, κανένας φυσικά δεν θα μας έπαιρνε τηλέφωνο, για να μας το "θυμίσει".
   Οι δικαστές βέβαια είναι πρόσωπα που δικαιούνται και μερικές φορές ..απαιτούν εκτίμηση, αλλά με ενέργειες όπως αυτή, καταρρακώνουν οι ίδιοι το κύρος τους, προκαλούν και εκτίθενται ανεπανόρθωτα !
   Δεν ξέρω αν γνώριζαν ή αν είχαν κάποια σχέση με το συγκεκριμένο κατηγορούμενο, ωστόσο αυτό που ξέρω είναι ότι αν κάποιος περιφρονεί τους Νόμους και τα Δικαστήρια, με το να μην εμφανίζεται όταν πρέπει και να μην συμμορφώνεται με τους κανόνες, θα πρέπει να αποδοκιμάζεται από την έννομη τάξη και τους εκφραστές της και όχι να επιβραβεύεται.
  Η ανομία και η ατιμωρησία είναι που έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάντια, ώστε να καταλήξει περίγελος όλου του πλανήτη.

ένα ..φάουλ της εισαγγελικής έδρας !

  και μάλιστα σκληρό και λίαν επικίνδυνο, έλαβε χώρα σε Δικαστήριο στα Χανιά της Κρήτης, όπου ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε ισόβια για καλλιέργεια χασίς.
   Σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ, η εισαγγελέας όχι μόνον απαγόρευσε σε μάρτυρα υπεράσπισης να καταθέσει υπέρ του κατηγορουμένου, αλλά τον απείλησε και με σύλληψη για παράβαση καθήκοντος (!!), διότι ήταν λέει αστυνομικός και έπρεπε (άκουσον άκουσον !) να είχε άδεια από την υπηρεσία του ..για να καταθέσει στην εν λόγω Δίκη.
   Η ενέργεια αυτή της Εισαγγελέως υπήρξε εντελώς αυθαίρετη, παράνομη και δεν έχει καμία λογική, πόσω μάλλον νομική, εξήγηση.
   Η εισαγγελική έδρα υποτίθεται ότι είναι εκεί, για να διασφαλίζεται μία Δίκαιη Δίκη και να περιφρουρούνται τα δικαιώματα των διαδίκων και όχι για να καταστρατηγούνται !
   Ο κατηγορούμενος, το κεντρικό και ιερό πρόσωπο της ποινικής Δίκης, ειδικά σε τόσο σοβαρά αδικήματα, όπου κινδυνεύει με ισόβια στέρηση της ελευθερίας του, έχει συγκεκριμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματα, τα οποία δεν μπορεί να επαφίενται στην "κρίση" του εκάστοτε εισαγγελέως.
   Ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματά του, είναι και το να καλεί προς υπεράσπισή του, μάρτυρες, τους οποίους δεν υποχρεούται να γνωστοποιήσει εκ των προτέρων και μάλιστα σε αριθμό τουλάχιστον ίσο με τους μάρτυρες κατηγορίας, οι οποίοι είναι γνωστοί εκ των προτέρων.
   ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει ως προς τα πρόσωπα, που ο κατηγορούμενος επικαλείται, για να αποδείξει την αθωότητα ή τους άλλους ισχυρισμούς του (π.χ τον πρόεδρο των ΗΠΑ, για να μην πω το ..Θεό και θεωρηθεί βλασφημία).
   Περιορισμός υπάρχει και πρέπει να υπάρχει μόνον ως προς τα πρόσωπα, που καλούνται να καταθέσουν εναντίον του κατηγορουμένου (π.χ απαγορεύεται να καταθέσει ως μάρτυρας ανακριτικός υπάλληλος στην ίδια υπόθεση).
   Ας ευχηθούμε και ας ελπίσουμε λοιπόν, ο Άρειος Πάγος να βγάλει την αναγκαία ..κόκκινη κάρτα, τόσο στην εισαγγελέα, όσο και στο Δικαστήριο, που δέχτηκε τις υποδείξεις της και η Δίκη να επαναληφθεί, ορθά και δίκαια, σύμφωνα με τους θεσπισμένους από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις, κανόνες.