τι είναι η προσωρινή διαταγή

 Με αφορμή το χαράτσι της ΔΕΗ, δηλαδή ουσιαστικά της Εφορίας που "ενσωματώθηκε" στους λογαριασμούς του ρεύματος, έγινε πολύς λόγος στα μέσα ενημέρωσης για "αποφάσεις" που δικαίωσαν πολίτες και απαγόρευαν στη ΔΕΗ τη διακοπή του ρεύματος.
  Επρόκειτο ειδικότερα για προσωρινές διαταγές δικαστών : 1. Προσωρινή διαταγή μπορεί να εκδοθεί μόνον εφόσον έχει κατατεθεί αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, η οποία οδηγεί σε προσωρινή δικαστική προστασία, μιλάμε δηλαδή για το ..προσωρινό του προσωρινού (θεωρητικά τουλάχιστον).
2. Δεν πρόκειται για δικαστική απόφαση, διότι δεν λαμβάνεται με τις εγγυήσεις της δημοσιότητας και δεν δημοσιεύεται, όπως απαιτεί ο Νόμος για τις δικαστικές αποφάσεις. 3. Στην πράξη, εισέρχονται στο γραφείο του Δικαστή οι διάδικοι με τους δικηγόρους τους (με ή χωρίς μάρτυρες), επιδεικνύουν τα έγγραφά τους και ο/η Δικαστής, αφού ακούσει και τις δύο πλευρές (σχετικό και αυτό), παρέχει ή όχι την αιτούμενη προσωρινή διαταγή. 4. Η προσωρινή διαταγή ισχύει μέχρι τη συζήτηση της αίτησης των ασφαλιστικών μέτρων και εφόσον συζητηθεί, παρατείνεται έως και την έκδοση απόφασης. 5. Αν ληφθεί υπόψιν ότι η συζήτηση των ασφαλιστικών γίνεται ακόμα και μήνες μετά, ότι ισχύει ο "εθιμικός" κανόνας της μιας αναβολής και ότι οι αποφάσεις μπορεί να εκδοθούν έως και 8 μήνες μετά τη συζήτηση, επαληθεύεται το γνωμικό ότι "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" !
   Μπορεί δηλαδή κάποιος, εν προκειμένω, αν "πάρει" την προσωρινή δικαστική διαταγή, να έχει ρεύμα για τουλάχιστον ένα χρόνο, χωρίς να έχει στα χέρια του δικαστική απόφαση !!!
   Να σημειωθεί ότι δεν κατακρίνω το σύστημα αυτό, όπως ισχύει, μια απλή διαπίστωση κάνω της καθημερινής δικαστηριακής πραγματικότητας.
   Τέλος, "εννοείται" ότι, κατά της κρίσης του Δικαστή, αναφορικά με το αν απαιτείται ή όχι, η χορήγηση προσωρινής διαταγής, δεν χωρεί έφεση ή άλλο ένδικο μέσο...Προφανώς ο Νομοθέτης εμπιστεύεται ότι ο Δικαστής μπορεί μέσα σε 2 λεπτά να εξετάσει τα στοιχεία και να αποφασίσει ορθά τι πρέπει να πράξει.. .

ποινική καταδίκη : οι βασικές προϋποθέσεις

  Για να καταδικαστεί κάποιος από ένα ποινικό Δικαστήριο και να του επιβληθεί ποινή, θα πρέπει να συντρέχουν χοντρικά οι εξής συνθήκες :
1. Θα πρέπει η συμπεριφορά του, δηλαδή η/οι πράξη(εις) του (αφού δεν τιμωρείται η ..σκέψη), να περιγράφονται στον ποινικό Κώδικα ή σε άλλο Νόμο, ως ποινικό αδίκημα. Συνεπώς δεν είναι ποινικό αδίκημα οτιδήποτε μας περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να είναι ή οτιδήποτε μας ενοχλεί, αλλά μόνον οι συμπεριφορές που τυποποιούνται εκ των προτέρων, ως ποινικά αδικήματα, σε κάποιο Νόμο. Αν κάνουμε σε κάποιον μήνυση, για πράξη, η οποία δεν τυποποιείται στον Νόμο ως αξιόποινη, θα καταλήξει στα ..σκουπίδια π.χ αν μας τρακάρει κάποιος και υπάρξουν μόνον υλικές ζημιές και όχι τραυματισμός, δεν μπορούμε να του κάνουμε μήνυση (όσο και αν θα θέλαμε !), διότι στον ποινικό μας Κώδικα δεν προβλέπεται ως αδίκημα η φθορά ξένης ιδιοκτησίας από αμέλεια, παρά μόνον η φθορά με πρόθεση.
2. Σε δεύτερο επίπεδο και σε συνέχεια των παραπάνω, θα κριθεί εάν η περιγραφόμενη ως αξιόποινη συμπεριφορά του δράστη, έγινε από αυτόν εσκεμμένα (ενσυνείδητα) ή όχι, εάν δηλαδή υπάρχει δόλος ή αμέλεια, ανάλογα με την περίπτωση. Δεν αρκεί από μόνο του δηλαδή το γεγονός ότι η πράξη συνιστά έγκλημα, αλλά θα πρέπει ο δράστης να γνωρίζει ότι διαπράττει αδίκημα : π.χ δεν μπορεί να καταδικαστεί κάποιος για ψευδορκία, αν πει ένα ψέμμα, το οποίο όμως ελέχθη εκ παραδρομής και ενώ πίστευε ο ίδιος (εύλογα) ότι ισχύει ή να καταδικαστεί για έκδοση ακάλυπτης επιταγής, από τη στιγμή που πίστευε εύλογα ότι επαρκεί το υπόλοιπο του λογαριασμού του και ένας τρίτος, εν αγνοία του, του αδειάζει το λογαριασμό (είτε συνδικαιούχος είτε άλλος με απάτη κλπ). Όπου ο Νόμος απαιτεί ρητά και μόνον δόλο, δεν αρκεί για την καταδίκη η αμέλεια και πρέπει να αθωωθεί ο κατηγορούμενος.
3. Πέρα από τις δύο αυτές βασικές διακρίσεις και προϋποθέσεις, που αφορούν την αντικειμενική και υποκειμενική πλήρωση του εγκλήματος, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει και ένα σωρό άλλες, προτού καταλήξει σε καταδικαστική κρίση, ήτοι εάν υπάρχει λόγος ή μη άρσης του αδίκου χαρακτήρα της πράξης  (π.χ άμυνα), εάν έχει παραγραφεί ή όχι το αδίκημα, εάν υπάρχει η απαιτούμενη έγκληση του θύματος, όπου αυτό απαιτείται και εάν ο δράστης είναι ή όχι ακαταλόγιστος (π.χ ψυχοπαθής).
   Συνεπώς, η ποινική ευθύνη δεν είναι πάντα τόσο απλή υπόθεση, αλλά εξετάζεται και κρίνεται σε πολλά επίπεδα, με συνέπεια και ο κατηγορούμενος να έχει αντίστοιχα πολλές γραμμές υπεράσπισης ! Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές αθωωτικές αποφάσεις "προκαλούν" την κοινή γνώμη, ενώ οι Δικαστές κάνουν απλά τη δουλειά τους και εφαρμόζουν τους Νόμους !!