η απόφαση για την προφυλάκιση του ηγουμένου Εφραίμ

 ή αλλιώς, πως "ξεβρακώθηκε" ξανά το ελληνικό πολιτικό και δικαστικό σύστημα ! Η απόφαση για την προσωρινή κράτηση του ηγουμένου Εφραίμ και η πρωτοφανής σπουδή για την εκτέλεσή της, μέσα στο άβατο του Αγίου Όρους (έλεος !), καταδεικνύει, για πολλοστή φορά, ότι οι δικαστικές αποφάσεις στην Ελλάδα λαμβάνονται μάλλον με όρους σκοπιμότητας και όχι νομιμότητας.
  Το διαβόητο πλέον "σκάνδαλο του Βατοπαιδίου", που ..ανεδείχθη εξ αιτίας της κόντρας ενός καναλάρχη και επιχειρηματία με την προηγούμενη κυβέρνηση και έλαβε κολοσσιαίες διαστάσεις και ουσιαστικά οδήγησε στην πτώση της, έπρεπε, βλέπετε, να βρει το εξιλαστήριο θύμα του, αφού η έννοια της ποινικής ευθύνης πολιτικών προσώπων στην Ελλάδα, είναι ..ανέκδοτο !
   Οι έντονες αντιδράσεις της κοινής γνώμης για την απόφαση αυτή, όπως και το "κράξιμο" από τα αδέρφια μας, τους Ρώσους δεν μπορεί να είναι τυχαίες, διότι και νομικά να μην ξέρει κανείς, εντούτοις είναι σε θέση να καταλάβει πολύ καλά ποιος είναι δημόσιος κίνδυνος και πρέπει να βρίσκεται στη φυλακή και ποιος όχι : προφυλάκιση ταιριάζει στο δολοφόνο, στον έμπορο ναρκωτικών, στον παιδεραστή κλπ, που είναι προφανώς επικίνδυνοι για την κοινωνία μας και όχι σε έναν ηλικιωμένο γέροντα, που κατηγορείται για οικονομικής φύσεως αδικήματα !
   Θέλω λοιπόν να απευθυνθώ στους ¨Ελληνες δικαστές, οι οποίοι έσπευσαν να δηλώσουν ότι δε δέχονται παρεμβάσεις στο έργο τους και δε δέχονται την κριτική : Εφαρμόστε επιτέλους το Νόμο και το Σύνταγμα ! Τιμήστε τον όρκο σας !
   Πόσοι δικαστές αλήθεια έχουν διαβάσει το Βίο και την Πολιτεία των Τερτσέτη και Πολυζωΐδη ; των μοναδικών ίσως δικαστών, που τα ονόματά τους κατέγραψε και μάλιστα με χρυσά γράμματα η Ιστορία ; Τι έκαναν εκείνοι και βγήκαν από την αφάνεια και την ανυποληψία και δόξασαν τους εαυτούς τους αλλά και την Πατρίδα τους ;
    Στους δύσκολους και άγριους καιρούς, που διανύουμε, όπου τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα καταπατώνται βάναυσα από τους δανειστές μας, αλλά και τους ανάξιους πολτικούς μας ταγούς, η δικαστική εξουσία είναι η μόνη στην οποία μπορούμε να "ακουμπήσουμε" και να στραφούμε, για να μπει επιτέλους ένας φραγμός στον ξεπεσμό της Ελλάδας και να μπορέσουμε ξανά να ορθοποδήσουμε.
    Κάποιος πρέπει να κάνει την "υπέρβαση", να αντισταθεί και να επιβάλει το σεβασμό στο Σύνταγμα και τους Νόμους και αυτός είναι, μοιραία, ο δικαστής και ο εισαγγελέας, ο οποίος, έχοντας ως υπόδειγμα τους ως άνω αείμνηστους συναδέλφους του, οφείλει να κλείνει τα αφτιά στις "σειρήνες" της εκτελεστικής εξουσίας και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας και να ενεργεί μόνον κατά συνείδηση και κατά Νόμο και μάλιστα καθημερινά και σε όλες τις υποθέσεις και όχι μόνον σε αυτές που γίνονται πρωτοσέλιδα.


Υ.Γ : άσχετα από το "ατυχές" ή και παράνομο της προφυλάκισης του ηγουμένου Εφραίμ (μάλλον το δεύτερο, εφόσον δεν υπήρχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις της προφυλάκισης), οφείλουμε, για να είμαστε δίκαιοι, να επισημάνουμε και την άλλη πλευρά, όπως έκαναν συμπατριώτες του, ιερωμένοι στην Κύπρο : ο Εφραίμ μπήκε σε "ξένα χωράφια", έμπλεξε με τα πίτουρα (λεφτά) και τον έφαγαν οι κότες (πολιτικοί), ωστόσο πιστεύω ότι από την περιπέτεια αυτή θα βγει δυνατότερος και σοφώτερος ! Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για τους διώκτες του...

μερικές σκέψεις για την ακάλυπτη επιταγή

  Η επιταγή, που ξεκίνησε ως ένα απλό μέσο πληρωμής, αντί μετρητών, εξελίχθηκε σε μέσο παροχής πίστωσης, με την ευρέως διαδεδομένη τακτική της έκδοσης μεταχρονολογημένων επιταγών και κατέληξε να αποτελεί αιτία για χιλιάδες Δίκες κάθε χρόνο, τόσο σε αστικό όσο και σε ποινικό επίπεδο.
  Η επιταγή που σφραγίζεται από την τράπεζα, λόγω έλλειψεις αντικρύσματος, η ακάλυπτη δηλαδή επιταγή, είναι αιτία τόσων πολλών δικαστικών διενέξεων, αφενός διότι χρησιμοποιείται ευρύτατα στις συναλλαγές και επειδή -ειδικά σήμερα- έχει αυξηθεί ο αριθμός των ακάλυπτων επιταγών και αφετέρου, επειδή η έκδοση ακάλυπτης επιταγής συνιστά (ακόμα !) ποινικό αδίκημα, ενώ αποτελεί και τίτλο για έκδοση διαταγής πληρωμής.
  Επειδή μάλιστα η επιταγή αλλάζει πολλά χέρια, έως ότου φτάσει στο γκισέ της τράπεζας, δημιουργείται μία σωρεία νομικών ζητημάτων, όσον αφορά το κύρος της, το πότε είναι πληρωτέα, τις σχέσεις μεταξύ των διαδοχικών ληπτών της κ.ο.κ, με συνέπεια να έχουν γραφτεί πλήθος νομικών συγγραμμάτων επ' αυτής και να έχει δημιουργηθεί ολόκληρος νομικός κλάδος με το "δίκαιο της επιταγής" !
   Έτσι εδώ, στα περιορισμένα αυτά πλαίσια, θα επισημάνουμε ακροθιγώς ορισμένα μόνον ζητήματα : καταρχάς, η επιταγή είναι πάντα πληρωτεά "ενόψει", που σημαίνει ότι μπορεί να εμφανιστεί προς πληρωμή, ακόμα και πριν την πλασματική ημερομηνία που αναγράφεται στην μεταχρονολογημένη τοιαύτη, σε κάθε περίπτωση πάντως μέσα σε 8 ημέρες από την αναγραφόμενη ως ημερομηνία έκδοσης. Αν εμφανιστεί αργότερα, δεν πρέπει να σφραγιστεί ως ακάλυπτη και δεν υπάρχει ούτε ποινικό αδίκημα, ούτε μπορεί να αποτελέσει τίτλο για έκδοση διαταγής πληρωμής !!
    π.χ εκδίδω σήμερα, 23.12.2011, επιταγή με αναγραφόμενη ημερομηνία έκδοσης 31.8.2012, η επιταγή αυτή είναι πληρωτέα, οποτεδήποτε, από τις 23.12.2011 έως 8.9.2012 (είναι άλλο το ζήτημα αν εμείς έχουμε συμφωνήσει να μην εμφανιστεί πριν τις 31.8.2012, οπότε μπορεί να δημιουργηθεί ευθύνη αποζημίωσης εναντίον εκείνου που κακόπιστα την εμφάνισε πρόωρα, αλλά η ευθύνη του εκδότη υπάρχει ακέραιη).
   Πέρα από την εμπρόθεσμη εμφάνισή της, σημασία έχει να υπάρχουν και όλα τα αναγακαία εκ του Νόμου στοιχεία της, για να είναι έγκυρη και φυσικά η γνήσια υπογραφή του εκδότη της, ενώ να σημειωθεί ότι δεν αναγκαίο η επιταγή να "σύρεται" σε λογαριασμό του ίδιου του εκδότη, αλλά και σε τρίτου.
   Για να στοιχειοθετηθεί το σχετικό ποινικό αδίκημα, απαιτείται έγκυρη επιταγή, εμπρόθεσμη εμφάνιση, μη πληρωμή και σφράγιση και υποκειμενικά γνώση (ήτοι, δόλος) ότι δεν υπάρχουν ή δεν θα υπάρχουν τα αντίστοιχα διαθέσιμα στο λογαριασμό.
   Ο κατηγορούμενος, για να αμυνθεί, οφείλει να προβάλει είτε ότι η επιταγή είναι άκυρη, είτε ότι δε φέρει την υπογραφή του, είτε ότι δεν εμφανίστηκε εμπρόθεσμα για πληρωμή, είτε, το σημαντικότερο, ότι δεν είχε δόλο, ως προς την ανυπαρξία διαθεσίμων.
    Το τελευταίο γίνεται δεκτό από τα Δικαστήρια, όταν π.χ ο εκδότης κηρύχθηκε σε πτώχευση και η επιταγή είχε εκδοθεί, μέσα στο χρόνο παύσης των πληρωμών, ενώ θα μπορούσε να γίνει δεκτό (αυτές είναι δικές μου ιδέες και εφόσον φυσικά μπορεί να αποδειχθεί !) σε κάθε περίπτωση, όπου υπήρχαν αρχικά τα κεφάλαια, αλλά δεν υπήρχαν κατά την εμφάνιση της επιταγής, από λόγους εξαιρετικούς και απρόβλεπτους, αν λ.χ ο εκδότης αρρώστησε αιφνιδίως και χρειάστηκε χρήματα, αν έπεσε θύμα απάτης, αν κάποιος συνδικαιούχος πήρε όλα τα χρήματα κ.ο.κ.
    Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.