είναι αντισυνταγματικές οι μειώσεις μισθών ;

   Το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και ως εξής : "Το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρετε ;", διότι κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ειλικρινά ότι μία απόφαση Ειρηνοδικείου, θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα το Μνημόνιο και όσα έγιναν στην Ελλάδα, τα τελευταία 2,5 χρόνια !!
   Η είδηση-βόμβα, ότι το Ειρηνοδικείο Αθηνών έκρινε παράνομες, αντισυνταγματικές και αντικείμενες σε Διεθνείς Συμβάσεις τις μειώσεις μισθών σε υπαλλήλους του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα, έσκασε κυριολεκτικά ως κεραυνός εν αιθρία και δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να (μην) τη σχολιάσω.
   Ο/η συγκεκριμένος/η Ειρηνοδίκης, θεωρώ ότι, από μη ταπεινά σίγουρα κίνητρα ορμώμενος/η (αν και στο βάθος του μυαλού σίγουρα υπάρχει η ελπίδα ότι μπορεί κάτι να γίνει και με το δικό του/της-μειωμένο-μισθό), είδε τη συγκεκριμένη υπόθεση, ως ευκαιρία να γίνει -τρόπον τινά- ήρωας και να γράψει το όνομά του/της στην Ιστορία, με χρυσά γράμματα..
   Φοβάμαι ότι το μόνον που θα "εισπράξει" είναι μία μετάθεση ..προς Διδυμότειχο-Ορεστιάδα μεριά !
   Να διευκρινίσω ότι στο Διδυμότειχο, έκανα ένα μεγάλο μέρος της στρατιωτικής θητείας μου και το θεωρώ (τον Έβρο γενικότερα) ένα υπέροχο μέρος, γεμάτο φυσικές ομορφιές και κυρίως -ζωντανές- ιστορικές μνήμες, με πλήθος μνημείων (ιστορικών, θρησκευτικών κλπ), που δίνουν με μοναδικό τρόπο, την αίσθηση της ιστορικής συνέχειας και όσων είχαν συμβεί εκεί παλιά.
    Επί της υπόθεσης λοιπόν και σύμφωνα με τα όσα -ελάχιστα- διέρρευσαν από το ρεπορτάζ, φοβάμαι ότι ο δικαστής έπεσε στην παγίδα να ..ξεχάσει τη διάκριση των εξουσιών και να φτάσει στα όρια της άσκησης οικονομικής πολιτικής (!), μιλώντας για αντίστοιχες μειώσεις, που θα έπρεπε να γίνουν σε φόρους, τιμές προϊόντων κλπ (και άσχετα αν έχει δίκιο ή όχι !).
    (Να πως εδώ ότι δε συμφωνώ ότι πρέπει να γνωρίζεις ..όλη τη δικογραφία, για να κρίνεις μία δικαστική απόφαση.)
    Η γνώμη μου λοιπόν είναι η εξής : Οι μειώσεις μισθών είναι αναγκαίες και αναπόφευκτες, διότι πολύ απλά δε βγαίνουν τα κουκιά, όταν έχεις, ως Κράτος, έσοδα π.χ 5, δεν μπορεί οι δαπάνες για μισθούς κλπ., να ανέρχονται σε 7 ή 8, απλά μαθηματικά και κοινή λογική (αυτό που τόσο πολύ λείπει στην Ελλάδα) είναι.
    Αν ρωτούσαμε τους προσφεύγοντες τι προτιμάτε : μειωμένο μισθό ή καθόλου μισθό, τι θα απαντούσαν άραγε ;;
    Όπως σωστά παρατηρούν οι περισσότεροι, γιατί δεν ιδρώνει κανενός το αφτί, για τις στρατιές των ανέργων του ιδιωτικού τομέα, για τις επιχειρήσεις, που κλείνουν, μία ανά μισάωρο, ασχολείται κανείς με το πως ζουν και τα βγάζουν πέρα, τα πραγματικά θύματα της οικονομικής κρίσης ;;
   Αν κάτι είναι αντισυνταγματικό, αυτό είναι η παραβίαση της αρχής της ισότητας και της πρόβλεψης του Συντάγματος, ότι ο καθένας συνεισφέρει στα βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις του και όχι όλοι το ίδιο ή οι ασθενέστεροι περισσότερο, όπως φοβάμαι ότι συμβαίνει.
   Η προσωπική μου πάντα άποψη είναι ότι οι μισθοί και οι συντάξεις -στον ευρύτερο δημόσιο τομέα- έχουν ακόμα περιθώρια περικοπών και μειώσεων, διότι μόνον έτσι μπορεί να επιτευχθεί η δημοσιονομική προσαρμογή και εξυγίανση, αφού ο ιδιωτικός τομέας έχει ήδη "πεθάνει", δεν μπορεί να δώσει άλλο, πως το λένε !
    Δεν θα μπω στη λογική του ότι το Δημόσιο δεν είναι παραγωγικό, ότι υπάρχουν κηφήνες κλπ, ο καθένας -μέσα του- σίγουρα αισθάνεται αν αξίζει ή όχι τα λεφτά που παίρνει !
    Το γεγονός πάντως ότι η σχετική απόφαση και είδηση, αντί να είναι πρωτοσέλιδο και πρώτη είδηση σε όλα τα ΜΜΕ, έχει μάλλον "χαντακωθεί", φανερώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο, ότι η κοινωνία δεν πιστεύει πλέον στην ορθότητά της και ότι μάλλον υπήρξε ένα "πυροτέχνημα", σαν αυτά που ρίχνουν, στο τέλος της φιέστας !

πώληση εκτός καταστήματος και δικαιώματα καταναλωτή

   Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, όπου μία σύμβαση παροχής υπηρεσιών ή αγαθών (πώληση), καταρτίζεται, με πρωτοβουλία του πωλητή-προμηθευτή, εκτός του εμπορικού καταστήματος και χωρίς να έχει υπάρξει προηγούμενη πρόσκληση από τον καταναλωτή.
   Ενδεικτικά να αναφέρουμε τις περιπτώσεις που όλοι γνωρίζουμε, με τους πωλητές-πλασιέ, που μας επισκέπτονται, είτε στο σπίτι είτε στο γραφείο (π.χ για βιβλία ή προγράμματα τηλεφωνίας) ή μας σταματούν στο δρόμο (συνήθως από κέντρα αισθητικής).
   Όλες αυτές οι πωλήσεις, στις οποίες ο καταναλωτής πιάνεται εξ απήνης, δεν είχε δηλαδή ποτέ πριν σκεφτεί να αγοράσει το συγκεκριμένο προϊόν ή υπηρεσία, για να είναι έγκυρες, θα πρέπει να καταρτίζονται εγγράφως.
   Στο σχετικό έγγραφο, θα πρέπει να αναφέρονται : το όνομα ή η επωνυμία του προμηθευτή (π.χ εταιρίας) καθώς και του συγκεκριμένου πωλητή, ο χρόνος και ο τόπος κατάρτισης της πώλησης, η περιγραφή του προϊόντος ή της φύσης της υπηρεσίας, ο χρόνος, ο τόπος παράδοσης και οι λοιποί όροι εκτέλεσης της σύμβασης, οι όροι πληρωμής και η συνολική επιβάρυνση του καταναλωτή (δόσεις, επιτόκιο κλπ) και τέλος το δικαίωμα υπαναχώρησης του καταναλωτή, που θα δούμε παρακάτω.
   Να σημειωθεί ότι τα ίδια εφαρμόζονται και όταν ο πωλητής μας επισκέπτεται, κατόπιν, δικής μας πρόσκλησης, αλλά μας πουλάει διαφορετικά προϊόντα, από εκείνα, για τα οποία έγινε η πρόσκληση, εκτός αν είναι απολύτως σχετικά με όσα η εταιρία αυτή πουλάει.
   Τα βασικά δικαιώματα του καταναλωτή, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι :
-Το δικαίωμα υπαναχώρησης, το οποίο ασκείται εντός 14 (ημερολογιακών) ημερών, από την υπογραφή της σύμβασης ή τη μεταγενέστερη παραλαβή του προϊόντος, εκτός αν στη σύμβαση προβλέπεται μεγαλύτερη (όχι μικρότερη) προθεσμία. Παραίτηση από το δικαίωμα αυτό είναι άκυρη ! Υπαναχώρηση, με απλά λόγια, σημαίνει ότι ο καταναλωτής δηλώνει ότι άλλαξε γνώμη και δεν επιθυμεί πλέον το προϊόν ή την υπηρεσία, ούτε την ολοκλήρωση της πώλησης. Το δικαίωμα αυτό μπορεί να ασκηθεί π.χ με φαξ, με επιστολή, με e-mail και αρκεί να απευθυνθούν αυτά στον προμηθευτή, εντός των 2 εβδομάδων (άσχετα δηλ. αν το γράμμα φτάσει λίγο αργότερα).
-Απαγορεύεται η είσπραξη όλου ή μέρους του τιμήματος, με οποιαδήποτε μορφή (π.χ γραμμάτια), όσο διαρκεί η προσθεσμία της υπαναχώρησης ! και
-Ο καταναλωτής δεν έχει υποχρέωση φύλαξης ή επιστροφής του προϊόντος, που ο προμηθευτής απέστειλε, για δοκιμή ή εξέταση ή ως δείγμα, εκτός αν συμφωνήθηκε διαφορετικά ή αν επιθυμεί ο ίδιος (ο καταναλωτής) να το επιστρέψει.
    Οι διατάξεις αυτές δεν εφαρμόζονται στις πωλήσεις των λεγόμενων "μικροπωλητών", οι οποίοι, ούτως ή άλλως, μπορεί να μη διαθέτουν κατάστημα, στις συμβάσεις που αφορούν κατασκευή, πώληση ή μίσθωση ακινήτων (εδώ προφανώς ο Νόμος εννοεί τη μεσιτεία) και στις συμβάσεις για την προμήθεια τροφίμων, ποτών και άλλων ειδών της τρέχουσας οικιακής κατανάλωσης.