Κάντο, όπως η Ουγγαρία ;

     Με αφορμή, αυτό το πολύ ωραίο και ενδιαφέρον άρθρο (http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2013-09-02-19-44-17-20130902105749/), που διάβασα, αλλά και τη συζήτηση, που διεξάγεται, λόγω της απαίτησης της τρόϊκα, για κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ και των αμυντικών βιομηχανιών, είναι ίσως καιρός να επανεξετάσουμε, το ρόλο και τη χρησιμότητα της παρουσίας της τρόϊκα, στην Ελλάδα.
   Οι Ούγγροι, ουσιαστικά τι έκαναν ; (άσχετο, θεωρώ ότι η Ουγγαρία έχει ίσως, τις ωραιότερες γυναίκες στον κόσμο) Έστειλαν το ΔΝΤ, στον αγύριστο ΚΑΙ ξεπλήρωσαν το δάνειο, που είχαν πάρει από αυτό, λέγοντας ουσιαστικά : "πόσα σας χρωστάμε ; τόσα. Όμως, δεν θα κάνουμε τις μαλακίες, που μας ζητάτε, αλλά θα πάρουμε άλλα μέτρα, που εμείς κρίνουμε σκόπιμα". Στο κάτω-κάτω, εσείς θέλετε να πάρετε τα χρήματα του δανείου, πίσω, το πώς θα γίνει αυτό, θα το καθορίσουμε εμείς και επέβαλαν μεγαλύτερη φορολογία σε πολυεθνικές επιχειρήσεις και γενικά πήραν άλλα, ισοδύναμα μέτρα !
    Κάτι αντίστοιχο, συμβαίνει τώρα και εδώ, με την τρόϊκα, που ουσιαστικά είναι οι εκπρόσωποι των δανειστών μας, στην Ελλάδα, να ζητάει κλείσιμο εργοστασίων και αμυντικών βιομηχανιών, ενώ η χώρα χρειάζεται ακριβώς ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ήτοι ενίσχυση της παραγωγικότητας και ίδρυση βιομηχανιών και όχι κλείσιμο !!
   Είναι η ..πρώτη φορά, που τάσσομαι με το μέρος, ενός "πράγματος", με δημόσιο χαρακτήρα, ωστόσο αυτό υπαγορεύει η λογική και το μέλλον του τόπου : η ΛΑΡΚΟ ειδικά, είναι από τις λίγες βαριές βιομηχανίες της χώρας, ενώ οι αμυντικές βιομηχανίες, έχουν και προφανή εθνική χρησιμότητα...
   Κανείς δεν θέλει βέβαια, οι επιχειρήσεις αυτές να είναι μονίμως ζημιογόνες και να παράγουν ελλείμματα, που πληρώνει ο φορολογούμενος, ωστόσο η λύση ΔΕΝ είναι το κλείσιμο, αλλά η αναδιοργάνωση, η σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα ή η πλήρης ιδιωτικοποίηση, η ανάπτυξη της παραγωγικότητας και η αύξηση των πωλήσεων !
  Δηλαδή τι θέλει η τρόϊκα ; Την πλήρη αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας, να έχουμε μόνον υπηρεσίες (π.χ τουρισμό) και να μην παράγουμε τίποτα ; Όλοι οι νέοι, να γίνουν ΕΠΟΠ, πυροσβέστες και αστυνόμοι ; Τα μέτρα, που λαμβάνονται, θα έπρεπε να έχουν και κάποια προοπτική, όχι να βλέπουμε το σήμερα και να χάνουμε το αύριο.
    Η Ελλάδα, έχει πλήθος κοιτασμάτων σε πολύτιμα μέταλλα και χρειαζόμαστε επιχειρήσεις, όπως η ΛΑΡΚΟ, π.χ στην περιοχή της Κύμης, όπου παλιά λειτουργούσαν ορυχεία, υπάρχουν κοιτάσματα νικελίου (εκτός των άλλων), ένα μέταλλο πανάκριβο και περιζήτητο, στις διεθνείς αγορές, ενώ ΕΛΒΟ και ΕΑΒ, θα μπορούσαν να αναβαθμιστούν και να παράγουν οχήματα και αεροπλάνα (και την τεχνογνωσία έχουμε και τους ανθρώπους, γι' αυτό).
   Το θέμα είναι ότι το δημοσιονομικό όφελος, από πιθανό κλείσιμο αυτών, είναι ελάχιστο, ενώ η ζημία θα είναι ανυπολόγιστη, ενώ παράλληλα, τα χρήματα αυτά, μπορούν να βρεθούν ΕΥΚΟΛΑ, από άλλα ισοδύναμα μέτρα, περιορισμού της σπατάλης !
   Γιατί να κλείσουν τα ΕΑΣ π.χ και να μην κλείσουν μουσεία, με δεκάδες εργαζόμενους και μηδαμινούς επισκέπτες (και μην πει κάποιος ότι πληρώνονται από το ΕΣΠΑ, γιατί τα χρήματα αυτά, θα μπορούσαν να πέσουν στην αγορά και να πιάσουν τόπο), να αυξηθεί η θητεία στους 12 μήνες και να απολυθούν ΕΠΟΠ κ.ο.κ, οι περικοπές πρέπει να γίνουν σε τομείς ΜΗ παραγωγικούς, στις υπηρεσίες και όπου υπάρχουν υπεράριθμοι, άνευ αντικειμένου και γενικά μη παραγωγικά άτομα...
   Δηλαδή θα κλείνουμε βιομηχανίες και εργοστάσια και θα αφήνουμε ανέγγιχτους, όσους -στο δημόσιο- ψωλάρουν, δεν παράγουν, ούτε προσφέρουν τίποτα, όσους έχουν πεθάνει και δεν το ξέρουν ;
   Η κυβέρνηση μας, δίνει, λέει μάχη (χαχα), για να μην κλείσουν οι επιχειρήσεις και τα εργοστάσια αυτά, δηλαδή κάνει το αυτονόητο, αυτό που υπαγορεύει το δημόσιο συμφέρον και θέλει να της πούμε και μπράβο ;
    Με άλλα λόγια, υπάρχουν στην κυβέρνηση άτομα, ικανά, να αντιπροτείνουν άλλα ισοδύναμα μέτρα, που δεν θίγουν την κοινωνία και να στείλουν το ΔΝΤ, στον αγύριστο, κάθε φορά, που ζητάει κάτι παράλογο και επικίνδυνο, για το μέλλον της χώρας, όπως έκαναν οι Ούγγροι ;
    Φοβάμαι πως όχι και αυτό είναι το χειρότερο όλων !


 

δικαστική συμπαράσταση : ορισμοί και διαδικασία !

     Σε καθεστώς δικαστικής συμπαράστασης, τίθεται, σύμφωνα με το Νόμο, ένα ενήλικο πρόσωπο, όταν, λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής ή σωματικής αναπηρίας, αδυνατεί εν όλω ή εν μέρει, να φροντίζει μόνο για τις υποθέσεις του !
   Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη περίπτωση, αλλά υπάρχουν και οι περιπτώσεις, όπου κάποιος μπορεί να τεθεί σε αυτό το καθεστώς, εάν λόγω ασωτίας (π.χ εθισμός στο τζόγο) ή τοξικομανίας ή αλκοολισμού, υπάρχει κίνδυνος να φάει όλη την περιουσία του και να κινδυνεύσουν έτσι και τα συγγενικά του πρόσωπα...
   Το νόημα της (στερητικής) δικαστικής συμπαράστασης, είναι ότι εκείνος τον οποίο αφορά, δεν μπορεί πλέον να ενεργεί, στο όνομά του, καμία (πλήρης) ή ορισμένες (μερική) πράξεις, τις οποίες ενεργεί πλέον ο διοριζόμενος, από το δικαστήριο, δικαστικός συμπαραστάτης ή ότι χρειάζεται η -εκ των προτέρων- σύμπραξη κάποιου άλλου (επικουρική δικαστική συμπαράσταση), για ορισμένες ή όλες τις πράξεις (υλικές και νομικές) !
   Την σχετική αίτηση, μπορούν να υποβάλουν στο δικαστήριο, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ, είτε ο ίδιος ο πάσχων, είτε ο/η σύζυγος, μόνον όμως εφόσον συζούν (!), οι γονείς, τα τέκνα, ο εισαγγελέας ή και αυτεπάγγελτα.
    Αρμόδιο δικαστήριο, πλέον, είναι το ειρηνοδικείο της συνήθους διαμονής του προσώπου και η αίτηση δικάζεται, με τις διατάξεις περί εκουσίας δικαιοδοσίας, ενώ η συζήτηση γίνεται "κεκλεισμένων των θυρών", για ευνόητους λόγους !
    Πέρα από τον αιτούντα, μπορεί να συμμετάσχει στη σχετική δίκη και άλλος, που έχει έννομο συμφέρον, ασκώντας παρέμβαση, είτε υπέρ, είτε κατά, τη θέσης του προσώπου σε καθεστώς συμπαράστασης, πράγμα απαραίτητο, εάν θέλει μετά να ασκήσει έφεση, κατά της απόφασης...
    Τα αποτελέσματα της δικαστικής συμπαράστασης, ξεκινούν από τη δημοσίευση της απόφασης, το έργο του συμπαραστάτη όμως, από την τελεσιδικία της, ενώ παρέχεται και η δυνατότητα να οριστεί προσωρινός δικαστικός συμπαραστάτης, αν υπάρχει επείγουσα περίπτωση, μέχρι τη συζήτηση και μέχρι την τελεσιδικία !
    Είναι σημαντικό να πούμε (για συναδέλφους), ότι η σχετική αίτηση επιδίδεται : στον εισαγγελέα πρωτοδικών, στην αρμόδια κοινωνική υπηρεσία και τέλος ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ, τον υπό συμπαράσταση (και στον προσωρινό δικαστικό συμπαραστάτη, αν υπάρχει), ειδάλλως θα υπάρξει πρόβλημα...
    Η σχετική απόφαση, μπορεί να αρθεί ή και να μεταρρυθμιστεί αργότερα, εφόσον μεταβληθούν οι συνθήκες, π.χ θεραπευθεί η ψυχική νόσος, με αίτηση και πάλι κάποιου, από τα ως άνω πρόσωπα.
    Το δικαστήριο, μπορεί, αν κρίνει σκόπιμο, να έχει προσωπική επαφή και επικοινωνία, με τον "πάσχοντα" ή να διατάξει ιατρική πραγματογνομωσύνη, εκτός αν πρόκειται για βαριές μορφές σωματικής ή διανοητικής αναπηρίας ή αν υπάρχει βεβαίωση, από δημόσια Αρχή !
      Στη σχετική αίτηση, ο αιτών, πρέπει προφανώς, να κατονομάζει και το πρόσωπο εκείνο, που είναι το πλέον κατάλληλο, για το έργο του δικαστικού συμπαραστάτη (υπάρχουν και ασυμβίβαστα, προσοχή), το οποίο θα είναι λογικά, κάποιος συγγενής καθώς και τρία πρόσωπα, που θα απαρτίσουν το λεγόμενο "εποπτικό συμβούλιο", που θα εποπτεύει το έργο του δικαστικού συμπαραστάτη.