τα παράνομα αποδεικτικά μέσα (ξανά)

     Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε τον πόλεμο ανακοινώσεων, ανάμεσα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και σε (μάλλον μικρή) μερίδα Εισαγγελέων, με αφορμή τη νέα διάταξη, που επιτρέπει (ρητά) τη δικαστική χρήση των διάφορων "λιστών" με ελληνικές καταθέσεις, σε ξένες τράπεζες.
  Η εν λόγω διάταξη, μπήκε σε άσχετο νομοσχέδιο (ως συνήθως), καθώς οι λίστες αυτές θεωρούνται προϊόντα υποκλοπής, από τα αρχεία των τραπεζών, άρα παράνομα αποδεικτικά μέσα και υπήρχε ο κίνδυνος να μην αξιοποιηθούν, ποινικά, αλλά και φορολογικά !
  Η υπόθεση αυτή, έχει νομικό, αλλά και γενικότερο ενδιαφέρον, διότι εγείρει ευρύτερα ζητήματα, όπως το αν υπάρχει διάκριση εξουσιών και τι σημαίνει, πότε ενεργοποιούνται τα αντανακλαστικά των Εισαγγελέων κ.α. (το ενδιαφέρον ή το γέλιο, ανάλογα πως το βλέπει κανείς, μεγαλώνει, όταν εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας, είναι τέως δικαστικός).
   Είναι εύλογο και μάλλον αναμενόμενο, να σκεφτεί ο πολίτης, ότι οι εξαιρετικά σπάνιες αυτές αντιδράσεις των δικαστών, σε νομοθετικές πρωτοβουλίες, συμβαίνουν, όταν διακυβεύονται δικά τους συμφέροντα (επειδή π.χ πολλοί από αυτούς, έχουν στείλει εμβάσματα στο εξωτερικό και περιλαμβάνονται σε κάποια, από τις λίστες).
    Τον υπόλοιπο καιρό, μάλλον ξεχνούν την ...ανεξαρτησία της δικής τους εξουσίας και όπως δείχνει και η επί δεκαετίες συνεχιζόμενη αθλιότητα, με τα αναδρομικά βουλευτών και δικαστών, κάθε τόσο (ακόμα και όταν ο λαός κυριολεκτικά πεινάει), μια χαρά τακιμιάζουν !
    Στο καθαρά νομικό σκέλος, τώρα : μέχρι τώρα, ο κανόνας ήταν, ότι ένα παράνομα αποκτηθέν αποδεικτικό μέσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνον υπέρ του κατηγορούμενου, ήτοι για να αποδείξει την αθωότητά του (ειδικά, αν ήταν το μοναδικό) και ποτέ εναντίον του (και εδώ με κάποια εξαίρεση, σε ΠΟΛΥ σοβαρά εγκλήματα).
   Εν προκειμένω ωστόσο, πρέπει να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, με τις περιβόητες "λίστες", σε τι συνίσταται (αν συνίσταται) "η παρανομία τους" : το μόνο για το οποίο, μπορεί προφανώς, να γίνει λόγος, είναι ότι παραβιάζουν το λεγόμενο "τραπεζικό απόρρητο".
   Είναι γνωστό, όμως, ότι το τραπεζικό απόρρητο, ..δεν είναι και τόσο απόλυτο, αλλά ΜΠΟΡΕΙ να αρθεί και αίρεται ήδη, με δικαστική εντολή, όταν υπάρχει σοβαρή υπόνοια διάπραξης αδικήματος (ποινικού-φορολογικού), επομένως, αν οι ίδιοι οι δικαστές ζητούσαν τις λίστες, οι τράπεζες, όφειλαν να τις δώσουν, συνεπώς ο καυγάς, δεν έχει καν αντικείμενο, συζητάμε για το ότι οι λίστες ήρθαν, πριν τις ζητήσουμε, από άσχετα άτομα-μη δικαστές, ήτοι αν η κότα έκανε το αβγό ή αντίστροφα...
   Η παραβίαση εξάλλου του τραπεζικού απορρήτου, δεν προσβάλλει κανένα τάχα, τόσο ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, όπως είναι π.χ η κατάσταση της υγείας, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, η παραβίαση και καταγραφή ιδιωτικών στιγμών κ.ο.κ (ορισμένοι βέβαια, είπαν, ότι έτσι κινδυνεύουν να πέσουν θύματα εγκληματικής ενέργειας, απαγωγής κλπ, αλλά τι να κάνουμε, όσοι έχουν τα γένια, έχουν και τα χτένια).
   Το βασικό όμως επιχείρημα, είναι άλλο : ο Ποινικός Κώδικας και το Σύνταγμα, καθιερώνουν (και πολύ ορθά) την βασική αρχή της μη αναδρομικής εφαρμογής των ποινικών Νόμων, ωστόσο, αν δε απατώμαι, η απαγόρευση ΔΕΝ καταλαμβάνει τις δικονομικού τύπου, διατάξεις, όπως αυτή, αλλά μόνον τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, που θεσπίζουν το αξιόποινο.
    Συνεπώς, ο Νομοθέτης δεν δεσμεύεται να θεσπίσει μία ανάλογη, με την σχολιαζόμενη, διάταξη ποινικής δικονομίας, που ορίζει ποια αποδεικτικά μέσα, μπορούν να γίνουν αποδεκτά και ποια όχι και να προσδώσει σε αυτήν και αναδρομική ισχύ, μιλάμε για πράγματα βασικά, που η μικρή μερίδα των Εισαγγελέων, που αντέδρασε, όφειλε να γνωρίζει, αλλά ...όποιος βιάζεται, σκοντάφτει.

ζητήματα από την αναστολή της ποινής

     Αυτό το οποίο δεν κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε, μέσα από αυτό το blog, είναι η σημασία του να μην δικάζεσαι ερήμην, ωσεί παρών, διότι οι αρνητικές συνέπειες είναι πολλές και δυσάρεστες!
 Ειδικά, όταν σου έρχεται κλήση για κακούργημα και ..την αγνοείς, είναι σαν να διαπράττεις ένα νέο, αυτοτελές, όπως λέμε, "έγκλημα" (μεταφορικά, εννοείται) σε βάρος του εαυτού σου.
 Σε περίπτωση καταδίκης και ενώ μπορεί να είσαι αθώος (πραγματικά ή νομικά) ή να έχεις διαπράξει πλημμέλημα και όχι κακούργημα, δε δίνεται ποτέ σχεδόν, αναστέλλουσα δύναμη, στην έφεση, που μπορεί να ασκήσεις και έτσι είσαι αναγκασμένος να ζεις ως φυγάς-φυγόποινος, με το άγχος να συλληφθείς και να οδηγηθείς στη φυλακή (ακόμα και άδικα), έως ότου δικαστεί η έφεση ή η αυτοτελής πλέον, αίτηση αναστολής.
  Η ερημοδικία και η έλλειψη αντι-Λόγου, απέναντι στην κατηγορία, οδηγεί σχεδόν πάντα, σε (περισσότερο ή λιγότερο) λανθασμένες αποφάσεις και στερεί από τον κατηγορούμενο, τη μία, από τις δύο ευκαιρίες να υπερασπιστεί την τιμή και την υπόληψή του (η δεύτερη είναι το Εφετείο, όπου εκεί φυσικά δε νοείται ερημοδικία, διότι αν δεν εμφανιστείς, ο ίδιος ή ο δικηγόρος σου, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη).
  Ακόμα και αν η πρωτόδικη απόφαση, είναι καταδικαστική, κάτι μπορεί να κερδίσεις, πάνω στο οποίο να χτίσεις, για κάτι καλύτερο στο Εφετείο, όπου ισχύει η αρχή τη μη χειροτέρευσης της θέσης σου : από την έως τώρα εμπειρία μου, αρχίζω να πιστεύω ..στην "θεωρία του χάους" και στα Δικαστήρια, ότι δηλαδή μπορεί ενίοτε να πάρεις κάτι, που δε δικαιούσαι και αντίστροφα, τυχαία και μόνον.
    Αν τώρα δεν εμφανίστηκες στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, καταδικάστηκες ερήμην και μετά άσκησες έφεση και αίτηση αναστολής εκτέλεσης της επιβληθείσας ποινής, παρατηρείται το εξής, ένα ακόμα, ελληνικό παράδοξο !
    Οι δικαστικές μας Αρχές, όταν λάβουν ένδικο μέσο, κάποιου φυγόποινου (έφεση κατά απόφασης ή βουλεύματος, που διατάσσει σύλληψη και προσωρινή κράτηση), τι κάνουν ; Στέλνουν την Αστυνομία, στη διεύθυνση, που έχεις δηλώσει και σε ψάχνουν, για να σε συλλάβει, λένε στους οικείους σου "να περάσεις από το Τμήμα, να υπογράψεις ή να παραλάβεις κάτι" (λες και είσαι πρόβατο, που θα πάει στο στόμα του Λύκου, μόνο του).
    Αντί να διώκουν και να συλλαμβάνουν, όσους εξακολουθούν να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις και τις Αρχές, διώκουν αυτούς, οι οποίοι αντιδρούν και προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους, έστω και καθυστερημένα, ενώ θα μπορούσαν ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να δείχνουν ανοχή σε αυτές τις περιπτώσεις, έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο, με τις εφέσεις και τις αιτήσεις αναστολής !
    Εξάλλου, η καθυστέρηση εκδίκασης των σχετικών ενστάσεων και ενδίκων μέσων, οφείλεται αποκλειστικά, σε κωλύματα και γραφειοκρατικά εμπόδια του συστήματος λειτουργίας των Δικαστηρίων, τα οποία φυσικά δεν προβλέπονται στο Νόμο, αλλά έχουν επιβληθεί υπηρεσιακά και συνεπώς αυθαίρετα...
    Οι Εισαγγελείς και οι Δικαστές, που κόπτονται για τη νομιμότητα και σου κουνάνε το δάκτυλο, όταν (πραγματικά ή υποθετικά) παρανομείς, δίνουν μερικές φορές την εντύπωση, ότι πιστεύουν πως οι ίδιοι είναι υπεράνω του Νόμου και αυτό είναι επικίνδυνο και κυρίως μεγάλο ΛΑΘΟΣ !