βιωσιμότητα και θνησιγένεια

     Η "καραμέλα" περί βιωσιμότητας ή μη του ελληνικού χρέους, πιπιλίζεται εδώ και πολλά χρόνια, από το ξεκίνημα της χρεοκοπίας, όταν η τελευταία ανάγκασε τον Πάγκαλο και την παρέα του, να διακόψουν το φαγοπότι και να ζητήσουν τον συνολικό λογαριασμό.
  Πάνω σε αυτήν την καραμέλα, χτίστηκαν ολόκληρες πολιτικές καριέρες, ορισμένοι έγιναν βουλευτές και υπουργοί (βλ. μπαρουφάκης και όχι μόνον), αλλά η συζήτηση επανέρχεται κάθε τόσο.
   Και επανέρχεται διότι, οι αριστερούληδες, που κοιμούνται και ξυπνούν με αυτή την έννοια, δηλαδή να κηρυχθεί το χρέος μη βιώσιμο, ελπίζουν πως αν συμβεί αυτό, το χρέος θα κουρευτεί, θα χαριστεί κ.ο.κ, κλασικές αριστερές ιδεοληψίες και συνήθειες (τρώμε του σκασμού και μετά ζητάμε σκόντο).
    Ξεχνούν, όλοι αυτοί, ότι υπάρχει και η άλλη, η πιο ..συνηθισμένη οδός, όταν ένα χρέος κρίνεται μη βιώσιμο : να παραδεχτείς και επίσημα, ότι χρεοκόπησες και να μπεις σε άλλες διαδικασίες.
    Δεν θα περίμενε κανείς, κάτι καλύτερο, από πρόβατα-ψηφοφόρους, που ενώ έχουν αριστερές κυβερνήσεις επί 35 χρόνια, πάνε και ψηφίζουν ένα κόμμα, που κατεβαίνει, με το σύνθημα "πρώτη φορά αριστερά" ; (ακόμα και οι ψυχίατροι, σηκώνουν τα χέρια ψηλά εδώ)
    Έτσι, κάθε φορά, που ο Σόιμπλε, ξεκόβει την κουβέντα, περί (δεύτερου) κουρέματος του χρέους, χαλάει τα όνειρα των αριστερούληδων και με μπροστάρη το Λάκη, τον βρίζουν και χαχανίζουν με τα κρύα αστεία του...
    Και για να επανέλθουμε στην ουσία, αφήνοντας το λάκη και τα πρόβατα, που ταΐζει σανό και γουστάρουν : ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ Η' ΘΝΗΣΙΓΕΝΕΣ, ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ.
    Κάτι πρέπει να κάνεις και εσύ, για να ζήσει ή να πεθάνει, ούτε αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν οι αριστεροί (όλων των κομμάτων), που θρέφονται από τα έτοιμα και ζουν στη "μακαρία" αδράνειά τους !
     Είναι σαν να στέκονται οι γονείς, πάνω από το νεογέννητο μωρό τους και να αναρωτιούνται : θα ζήσει άραγε ή θα πεθάνει ; Προφανώς, αν δεν το ταΐσουν, θα πεθάνει και αυτό φυσικά δεν θα σημαίνει ότι εξαρχής ήταν "μη βιώσιμο"...
     Ο μόνος τρόπος, για να αποπληρωθεί ένα χρέος, είναι να εισπράττεις περισσότερα από όσα ξοδεύεις και ένα μέρος από το περίσσευμα-πλεόνασμα, να δίνεται, για την απομείωση του χρέους.
      Η Ελλάδα, είναι ίσως η μόνη χώρα, που παραμένει σε καθεστώς Μνημονίων, μετά από πολλά χρόνια, όλες οι άλλες χώρες, βγήκαν, αλλά ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ φαίνεται να ιδρώνει το αυτί, όσων μας κυβερνούν, ότι κάτι δεν κάνουν καλά, όπως οι άλλοι, που βγήκαν !
     Το ύψος του χρέους, είναι σίγουρα μεγάλο και θα μπορούσε ίσως να γίνει μία συζήτηση περί διευθέτησης του χρόνου και των όρων αποπληρωμής, αλλά ως εκεί.
      Χθες, ο Γερούν προδόθηκε από τα ανοικτά μικρόφωνα και ουσιαστικά παραδέχτηκε ότι ανοίγει την συζήτηση για το χρέος, ως "τυράκι", για να κάνουν οι δικοί μας, αυτό που πρέπει, ωστόσο αυτό δεν είναι μομφή για τον ίδιο, αλλά για τους δικούς μας κυβερνώντες, που κοσκινίζουν, επειδή δεν θέλουν να ζυμώσουν, όπως οι προηγούμενοι.
      Για να πάρεις κάτι, πρέπει πρώτα να δώσεις, να δείξεις και εσύ καλή θέληση, αυτό είναι το σωστό και το λογικό, ειδικά από τη στιγμή που έχεις αποδειχθεί ψεύτης, αλλοπρόσαλλος και ανακόλουθος, από τη στιγμή, που καθυστερείς συνέχεια τις μεταρρυθμίσεις και βλέπεις τους άλλους, να βγαίνουν από τα Μνημόνια και εσύ να υπογράφεις καινούργια...
     Το πως, θα μπορέσει να γίνει βιώσιμο το χρέος, δηλαδή όχι από μόνο του, αφού τίποτα δε γίνεται από μόνο του, καλύτερα να το γράψω στην επόμενη ανάρτηση, για να μην γίνει κουραστικό.

ο παρασιτισμός ως κανόνας και όχι ως εξαίρεση

    Η πρόσφατη ιστορία, με τον εκδότη και τους δύο δημοσιογράφους, που φέρονται να εκβίαζαν, για να παίρνουν διαφημίσεις, από δημόσιους-κρατικούς φορείς, αποτελεί, προφανώς, σταγόνα στον ωκεανό, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της κακοδιαχείρισης και της κρατικής σπατάλης.
  Δεν είναι μία εξαίρεση, αλλά μάλλον ο κανόνας, σε ένα σοβιετικού τύπου καθεστώς, που εγκαθιδρύθηκε το 1981, στη χώρα μας, σε ένα καθεστώς "ημετέρων" που νέμονται την εξουσία και κατά συνέπεια το κρατικό χρήμα, που δανείζονται, είτε από το εσωτερικό (με τους φόρους κλπ), είτε από το εξωτερικό.
   Άλλωστε, επρόκειτο, για κάτι, που συνέβαινε επί πολλά χρόνια και αν δεν "στράβωνε" η δουλειά, για κάποιους λόγους, πιθανόν να μην έφτανε ποτέ στα Δικαστήρια, με κατηγορίες, που απειλούνται ακόμα και με ισόβια (τη μία μέρα, όλα καλά και την επόμενη με χειροπέδες, ενδεικτικό και αυτό της "Μπανανίας", όπου ζούμε).
   Δεν εξετάζω νομικά την υπόθεση, είναι πιθανόν, στη Δίκη, ακόμα και να αθωωθούν όλοι, από πολιτική και κοινωνική σκοπιά και μόνον, αν το δεις, είναι τραγικό : κρατικά μονοπώλια, να δίνουν χιλιάδες ευρώ, για να ..διαφημιστούν (τι ανάγκη έχουν, αλήθεια, από τη στιγμή, που δεν υπάρχει ανταγωνιστής ;), σε μέσα, με ελάχιστους αναγνώστες και ελάχιστη επιρροή !
    Πόσοι ακόμα, σαν αυτούς, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, εκδότες κλπ, υπάρχουν άραγε ; Σε μία σοβιετικού τύπου "δημοκρατία", το μόνον, που χρειάζεσαι, είναι οι κατάλληλες γνωριμίες, για να παίρνεις δουλειές και χρήμα (από το κορόιδο, τον φορολογούμενο), πουλώντας αέρα κοπανιστό.
    Στην ίδια μοίρα όμως, είναι και όσοι διορίζονται με μέσον, σε κρατικές αργομισθίες, όχι απλά σε χτυπητές περιπτώσεις, όπως ο πρώην σερβιτόρος, που έγινε, λόγω παλιάς φιλίας, σύμβουλος του Τσίπρα, αλλά ακόμα και αν έχουν τα τυπικά προσόντα, διότι και πάλι δημιουργείται κόστος, δαπάνη, για το Κράτος, για εκείνον, που εργάζεται πραγματικά, προκειμένου να πληρώνονται τα πάσης φύσεως τρωκτικά, του δημόσιου χρήματος.
     Όλες αυτές οι περιπτώσεις, παρότι γίνονται με νομιμοφανή τρόπο, ουσιαστικά, δεν είναι παρά μερικές ακόμα ιστορίες κατάχρησης δημόσιου χρήματος, το οποίο μοιράζουν, κατά το δοκούν, οι εκάστοτε κυβερνώντες, στους "ημετέρους", αλλά εκεί καμιά Αστυνομία και κανένας Δικαστής, δεν επεμβαίνει...
     Με την συμμετοχή όμως, στην Ε.Ο.Κ και ήδη Ε.Ε, δημιουργήθηκε, φοβάμαι και μία άλλη, σημαντική, κατηγορία, παρασίτων και τρωκτικών, αυτοί δηλαδή που ροκανίζουν τα κοινοτικά και όχι τα εθνικά κονδύλια, τα χρήματα, δηλαδή που δίνει η Ε.Ε, με την μορφή επιδοτήσεων.
      Χωρίς να έχω προσωπική εμπειρία, ακόμα, μαθαίνω, ότι ουσιαστικά, έχει δημιουργηθεί και στον χώρο αυτό, ένα "κράτος εν κράτει", ένα, ας πούμε, κύκλωμα, που νέμεται και μοιράζει, κατά το δοκούν, το κοινοτικό χρήμα.
      Από αξιόπιστη πηγή, έφτασε στα αυτιά μου, η περίπτωση Βορειοελλαδίτη επιχειρηματία, ο οποίος έκανε νέα επένδυση, αφού είχε υπαχθεί σε πρόγραμμα επιδότησης και όταν την ολοκλήρωσε, με ίδια κεφάλαια, πήγε να πάρει την επιδότηση και του είπαν, ότι δε γίνεται, γιατί "είχε ζητήσει ο ίδιος ακύρωση", είχε πει δηλαδή, ότι δεν θέλει τα χρήματα ! (πράγμα ψευδές, φυσικά)
      Πέρα από τις τραγελαφικές και παράνομες αυτές καταστάσεις, που μάλλον δεν είναι και εδώ η εξαίρεση και για τις οποίες δεν κάνει κανένας τίποτα, υπάρχουν και εδώ ένα σωρό εταιρίες, υπάλληλοι κλπ, που ζουν αποκλειστικά, από κοινοτικούς πόρους και το θέμα είναι, αν προσφέρουν κάτι, αν έχουν αντικείμενο και αν η όποια εργασία τους, έχει κάποιο αποτέλεσμα και όφελος, για την κοινωνία ή μιλάμε και εδώ, για παράσιτα, όχι εθνικού, αλλά κοινοτικού χρήματος.