Πριν μερικά χρόνια (1.6.2018), είχα γράψει για την περίπτωση, όπου είχα προχωρήσει στην εκδίκαση μίας ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής, δίχως να πληρωθώ και έχοντας βάλει και τα έξοδα από την τσέπη μου (δεν ήταν πολλά και μην σας μπαίνουν ιδέες, μία-δυο φορές το έχω κάνει, χαχα), για να αποδείξω ότι αυτό που λέω στο προφίλ μου, δεν είναι απλά λόγια, αλλά έχει αντίκρυσμα, ότι δηλαδή πιστεύω πως "χαμένες είναι μόνον οι μάχες που δε δώσαμε" και ότι έχω αδυναμία σε (φαινομενικά) "χαμένες" υποθέσεις !
Έπαιξε ρόλο βέβαια και ότι απέναντι μου είχα τράπεζες και δικηγορικές εταιρίες, που είναι πάντα απόλαυση να τους "γλεντάς" και η υπόθεση εκείνη όχι μόνον κερδήθηκε, αλλά και με ανεπανάληπτο "γλέντι"...
Πρόσφατα τώρα, σε μία ποινική υπόθεση, όπου το αδίκημα ήταν τετελεσμένο, πέραν πάσης αμφιβολίας, συνέβησαν τα εξής : στη δικογραφία, ως χρόνος τέλεσης της πράξης φερόταν ο Ιούνιος του 2016, ενώ το κλητήριο θέσπισμα είχε επιδοθεί, μετά από 2 αποτυχημένες-μη νόμιμες (σε λάθος διεύθυνση) επιδόσεις, το Γενάρη του 2020.
Από την επισκόπηση της δικογραφίας, ωστόσο, προέκυπτε ότι χρόνος τέλεσης, αντικειμενικά και εκ των πραγμάτων, δεν θα μπορούσε να είναι ο Ιούνιος του 2016, αλλά ο Δεκέμβρης του 2014, σύμφωνα και με το άρθρο 17ΠΚ, που ορίζει ότι σημασία έχει πότε έδρασε ή όφειλε να ενεργήσει ο κατηγορούμενος, χωρίς να παίζει ρόλο πότε επήλθε το εγκληματικό αποτέλεσμα!
Έτσι, από την στιγμή που δεν αμφισβητούνταν η τέλεση της πράξης, η υπεράσπιση επικεντρώθηκε σε αυτό το στοιχείο, ότι μεταξύ Δεκέμβρη 2014 και Γενάρη 2020, οπότε επιδόθηκε το κλητήριο θέσπισμα, είχε παρέλθει 5ετία, άρα το πλημμέλημα είχε υποπέσει σε παραγραφή.
Πρωτοδίκως, ένας καλός κυριούλης Πρόεδρος, αφού δίκασε ορθά ως προς τα άλλα σκέλη (έσβησε μία δευτερεύουσα κατηγορία, που δεν έστεκε, ούτως ή άλλως και χαρακτήρισε πιο ορθά την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο πράξη), με χαμόγελο στα χείλη, είπε ότι απορρίπτεται ο αυτοτελής ισχυρισμός περί παραγραφής και με ρώτησε αν συμφωνώ με την ποινή των 2 μηνών, που πρότεινε ο Εισαγγελέας !
Η ποινή ήταν όντως πολύ χαμηλή, ήταν ένα "τυράκι" δελεαστικό (ακόμα και ο πελάτης απόρησε που δεν το δέχτηκα), όμως όταν θεωρείς πως έχεις δίκιο, γιατί να το δαγκώσεις ; (!) Οπότε, τους το "χάλασα" και ζήτησα εφέσιμη ποινή (8 μήνες έδωσαν)...
Στο Εφετείο, η απόφαση ήταν πάλι καταδικαστική (6 μήνες), ωστόσο ο Εισαγγελέας είχε προτείνει να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός περί παραγραφής (εκεί μάλλον καταλάβαμε ότι ...δεν είμαστε τρελοί) και έτσι είπα στον πελάτη και το δέχτηκε, να πάμε στον Άρειο Πάγο !
Με άλλα λόγια, το πήγαμε μέχρι τέλους, η αίτηση αναίρεσης έγινε πανηγυρικά δεκτή (παρά την αντίθεση πρόταση του Εισαγγελέα), με μία απόφαση-κόλαφο, που στηλίτευε τις ασάφειες και τις αντιφάσεις του Δικαστηρίου, που δίκασε ως Εφετείο....
Έτσι λοιπόν, η υπόθεση ξαναγύρισε, για νέα εκδίκαση, στο Εφετείο, όπου εκεί, σε μερικά λεπτά, έγινε δεκτός ο εξαρχής ισχυρισμός μας και έπαυσε οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής !
Με την επιμονή και την υπομονή μας και την πίστη ότι έχουμε δίκιο, περάσαμε από 40 κύματα (πρώτος βαθμός, δεύτερος, Άρειος Πάγος και ξανά Εφετείο), αλλά φτάσαμε στο αίσιο και ποθούμενο αποτέλεσμα και μιλάμε για απαλλαγή σε μία υπόθεση, όπου ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος, όχι αθώος, απλά έτυχε η Εισαγγελία να κάνει λάθος (και μάλιστα 2 φορές) στην επίδοση του κλητηρίου θεσπίσματος...
