Μνημόνια για πάντα, τι δεν καταλαβαίνετε;

    Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι και "βάστα γερά Τσίπρα", όπως λέμε "βάστα γερά Σόιμπλε", καθώς πριν ακόμα κλείσει η αξιολόγηση του τρίτου μνημονίου, έχει ανοίξει η συζήτηση, για ένα τέταρτο.
 Παράλληλα έχουν αρχίσει δειλά δειλά οι πρώτες ενδείξεις-ψίθυροι, για πρόωρες εκλογές (μέχρι και ημερομηνία άκουσα, ότι κυκλοφορεί, 26.2.2017) και καλό και επιβεβλημένο, είναι να διαψευστούν, με τρόπο απόλυτο και πειστικό, ώστε ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του και όχι το πολιτικό ή άλλο, μέλλον του !
 Στο παρελθόν, είχα εκφράσει την άποψη ότι στο τέταρτο Μνημόνιο καίγεσαι, ωστόσο το παίρνω πίσω και λέω δυνατά: "μνημόνια φορ έβερ".
 Μεταξύ μας, έχει πειστεί κανείς, ότι η Ελλάδα, μετά από τρία (2 και 1/2 για την ακρίβεια) Μνημόνια, έχει γίνει φυσιολογική χώρα και θα βγει αύριο, να δανειστεί από τις Αγορές ; (!)
  Ότι δηλαδή, όσες μεταρρυθμίσεις έγιναν (καλύτερα επιβλήθηκαν, αφού οι δικοί μας πολιτικοί δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα), μέχρι σήμερα, είναι αρκετές, ώστε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες ;
  Πόσα χρόνια, απαιτούνται για να ισιώσει κάτι που στράβωνε επί 40 χρόνια ; Επτά χρόνια είναι αρκετά ; Δε νομίζω...Η Ελλάδα δεν είναι μία φυσιολογική χώρα, έχει τεράστιες ΔΟΜΙΚΈΣ ανωμαλίες, αδικίες και ανισότητες, που θα χρειαστούν όχι τρία, αλλά ...τριάντα τρία Μνημόνια, για να επανέλθει στην κανονικότητα και στην φυσιολογικότητα !
  Είναι και λόγοι πρακτικοί, εξάλλου, όπως διάβασα και σε μία ανακοίνωση του κόμματος "Δημιουργία Ξανά", που επιβάλλουν την "ομπρέλα" των Μνημονίων : δηλαδή, τα σημαντικά χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού, από εκείνα, που θα "πετύχουμε", αν βγούμε στις Αγορές...
  Μία χώρα 10 εκατομμυρίων, όπου οι 4 στους 10 συντηρούνται-μισθοδοτούνται, από το Γ.Λ.Κ (άμεσα και πόσοι ακόμα έμμεσα...), με 50 δις ευρώ, ετήσιες δαπάνες, θα είναι αυτοκτονία, να βγει στις Αγορές, λέγοντας ότι είναι σε θέση να αποπληρώσει τα δάνειά της !
  Δεν ξέρω αν θα ονομαστεί "Μνημόνιο", το τέταρτο, πέμπτο κ.ο.κ, η αυταπατώμενη Αριστερά, είναι μανούλα, στο να βρίσκει άλλες ονομασίες, πιο εύπεπτες στα χάπατα, που την πίστεψαν και την πιστεύουν, ξέρω όμως ότι χρειάζονται ακόμα ΠΟΛΛΆ Μνημόνια, για να έχει μέλλον αυτή η χώρα.
  Θα αναφέρω μόνον μερικά παραδείγματα, για να φανεί η αναγκαιότητα των μνημονίων, ήτοι η έξωθεν επιβολή, στους άχρηστους δικούς μας πολιτικάντηδες (από τον πρώτο, μέχρι τον τελευταίο), μέτρων αναγκαίων, για να ανασάνει η Ψωροκώσταινα :
 Ακούμε, καταρχάς, ότι σε ένα χρεοκοπημένο Κράτος, όπως το δικό μας, με ανύπαρκτα-πέτσινα πλεονάσματα, δίνονται χρήματα, με την ονομασία "εγγυημένο εισόδημα", με την εγγύηση δηλαδή του πτωχευμένου Δημοσίου...
  Κάτι αντίστοιχο, συμβαίνει και σε πλούσιες χώρες, του Ευρωπαϊκού Βορρά, με τη διαφορά ότι εκεί, υπάρχουν ισχυρά και αληθινά πλεονάσματα και δεν μιλάμε για ψίχουλα, όπως εδώ.
  Επίσης δεν ξέρω κατά πόσον εκεί, μπορούν να εισχωρήσουν στο σύστημα, λαμόγια και απατεώνες, όπως κατά κόρον συμβαίνει εδώ, που περιμένουν να μοιράσει το Κράτος λεφτά και να τα πάρουν, με ψεύτικα-ψευδή στοιχεία.
  Και φυσικά, για να μοιράσει χρήμα, μια Οικονομία, που τρώει τις σάρκες της, όπως η ελληνική, θα πρέπει να φορολογήσει άγρια και ληστρικά κάποιους, όπως και κάνει, ενώ με την ισχύουσα φορολογία, τα παίρνει πίσω και μάλιστα πολλαπλάσια, ακόμα και από τους ίδιους τους δικαιούχους !
  Τα χρήματα, για το "εγγυημένο εισόδημα", που είναι περί τα 750 εκατομμύρια το χρόνο, αν δεν απατώμαι, θα μπορούσαν να βρεθούν εύκολα, αύριο το πρωί, από περικοπές κρατικής σπατάλης : πάνω από 100 εκατομμύρια το χρόνο, μας κοστίζουν το Κοινοβούλιο (ή κυνοβούλιο) και η ΕΡΤ, ενώ τόσα είναι και τα χρήματα, που πληρώνουν κρατικές υπηρεσίες, για ενοίκια, ενώ το Δημόσιο, έχει, στην κυριότητά του, χιλιάδες άδεια ακίνητα, που σαπίζουν...
   Επίσης, περί τα 300 εκατομμύρια ευρώ, είναι οι συσσωρευμένες ζημίες, μιας, από τις λίγες, βαριές βιομηχανίες της χώρας, της ΛΑΡΚΟ, επειδή λειτουργεί υπό δημόσιο έλεγχο και έγινε μέσο βολέματος ημετέρων, όπως όλες οι υποτιθέμενες ΔΕΚΟ.
   Τέλος, σε μία χώρα, όπου κάποιοι φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, κάποιοι άλλοι, "έξυπνοι", έχουν ακόμα φοροαπαλλαγές, με πρώτους και χειρότερους, τα ρετιρέ (βολευτές και διχαστές)...
   Με λίγα λόγια, όποιος θεωρεί, ότι μετά από τρία μνημόνια, έχουν διορθωθεί όλα στην χώρα μας, ότι δεν χρειάζονται άλλες μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις κλπ, απλά δεν θα έπρεπε να ζει εδώ (πόσο μάλλον να κατέχει υπεύθυνη δημόσια θέση) !
   Προσωπικά, δε με φοβίζει το ενδεχόμενο νέων Μνημονίων, το αντίθετο, με τρομοκρατεί η ιδέα, να φύγουν οι ξένοι επίτροποι και να κυβερνήσουν, πάλι, μόνοι τους, τα δικά μας ναυάγια, οι δικοί μας "σωτήρες", οι αργόμισθοι επαγγελματίες πολιτικοί, που δεν μπορούν να σώσουν ούτε το τομάρι τους.

τα καλά της Κρίσης

   Επειδή ως γνωστόν, ουδέν κακόν, αμιγές καλού και αντίστροφα, η οικονομική Κρίση έχει κάνει και πολλά καλά, αφού λειτουργεί, όπως είπαμε, ως "κρησάρα", από την οποία περνούν, μόνον τα αληθή, τα άξια και τα σωστά (εντάξει, μπορεί ...να ξεφεύγει και κάτι, "πιο χοντρό", όπως σε όλα τα κόσκινα).
  Έτσι, με χαρά, πληροφορηθήκαμε πρόσφατα, την είδηση ότι οι νέοι έχουν αρχίσει να γυρνούν την πλάτη τους, στο "όνειρο" των προηγούμενων γενεών, για "βόλεμα" στο Δημόσιο.
  Μιλάμε για νέους, που δεν έχουν εισέλθει ακόμα στον επαγγελματικό στίβο, όχι για όσους είναι ή ήταν ήδη σε αυτόν, διότι με τα σημερινά επίπεδα ανεργίας, πολλοί και ειδικά οι μακροχρόνια άνεργοι, θα έκαναν πλέον οποιαδήποτε δουλειά, ακόμα ...και στο Δημόσιο (με το σκεπτικό ότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή και προκειμένου να μην κάθονται).
  Η επίσημη αιτιολογία αυτής της μεταστροφής, ήταν οι μειώσεις των αμοιβών στο Δημόσιο, λόγω Κρίσης, ωστόσο διαφωνώ, αφού οι αμοιβές και οι όροι εργασίας, εξακολουθούν να είναι σκανδαλωδώς διαφορετικοί-καλύτεροι, από ότι στον ιδιωτικό τομέα !
  Για μένα έχει να κάνει περισσότερο, με την συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο στη ζωή, εκτός από το θάνατο και τους φόρους, οι αμοιβές δεν είναι πουθενά εγγυημένες και δεν πάνε μόνον πάνω, αλλά και κάτω, όταν ο εργοδότης πτωχεύει (κάποιοι είχαν ξεχάσει, ίσως, ότι χρεοκοπούν και τα κράτη...).
  Περισσότερο όμως, θέλω να πιστεύω (έστω και σαν ευσεβή πόθο) ότι οφείλεται στο ότι οι νέοι ξύπνησαν και δεν τσιμπάνε το δόλωμα-τυράκι της δήθεν "ασφάλειας" του Δημοσίου, για το οποίο το τίμημα (σε ελευθερία) είναι δυσανάλογα βαρύ !
  Βλέποντας κανείς γύρω του, τους Δ.Υ, παρατηρεί ότι, κατά κανόνα, ασφυκτιούν στον χώρο της εργασίας τους, αισθάνονται άβολα μέσα σε αυτό, συχνά αναρωτιούνται μάλιστα "τι κάνω εδώ, με αυτούς ;" και έχουν αναπτύξει χόμπι και άλλες παράλληλες ασχολίες, για να ξεχνιούνται και να αισθάνονται την ευχαρίστηση, που δεν μπορούν να αντλήσουν, από το εργασιακό τους περιβάλλον (λένε ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, είναι όσοι κατάφεραν να κάνουν επάγγελμα, το χόμπι τους).
  Παράλληλα, το σύστημα, οι Νόμοι κλπ, διακρίνοντας αυτό το θέμα-πρόβλημα, έχουν θεσπίσει κανόνες πρόωρης αποχώρησης-συνταξιοδότησης, για τους Δ.Υ, ώστε ...να μην βασανίζονται για πολύ καιρό !
  Ελάχιστα μετά από τη δημοσίευση αυτής της στατιστικής τάσης απαξίωσης των θέσεων εργασίας στο Δημόσιο, έκανε την εμφάνισή της, μία άλλη στατιστική, που θέλει σχεδόν 7 στους 10 Έλληνες (!) να επιθυμούν να γίνουν επιχειρηματίες, παρά υπάλληλοι...
   Σίγουρα, αυτό δεν είναι κακό, από μόνο του, ιδίως σε πραγματικά φιλελεύθερες Οικονομίες, όπου το Κράτος στέκει δίπλα στον επιχειρηματία ή έστω ουδέτερο και όχι απέναντι, όπως στο δικό μας, όπου η επιχειρηματικότητα διώκεται και εξοντώνεται, διαρκώς.
   Πέρα από την αστεία ερώτηση, αν γίνουν όλοι επιχειρηματίες, ποιος θα δουλεύει για αυτούς, προκύπτουν και άλλα σοβαρά ερωτήματα, όπως τι εκπαίδευση ή εμπειρία έχει κάποιος, για να ξεκινήσει μια επιχείρηση, σε ποιον/ποιους τομείς θα επενδύσει και σε ποια αγορά, θα απευθυνθεί, δεδομένου ότι η ελληνική είναι πολύ μικρή και σε μεγάλη ύφεση.
   Σίγουρα και οι αποτυχίες, είναι συνυφασμένες με την επιχειρηματικότητα και τα ελεύθερα επαγγέλματα, αλλά μόνον έτσι μαθαίνεις να επιβιώνεις και να ξανασηκώνεσαι, όταν πέσεις και στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει να κάνεις κάτι, με το οποίο αισθάνεσαι καλά και ας μην αποδίδει (βραχυπρόθεσμα-μεσοπρόθεσμα) όσο κάτι άλλο, που θα το έκανες, σαν αγγαρεία.