Πένα ή καλάσνικοφ ;

   Ποιο από τα δύο κάνει μεγαλύτερη ζημιά ; Η απάντηση είναι εύκολη : ο λόγος, γραπτός ή προφορικός, μπορεί να "σκοτώσει" κυριολεκτικά και μεταφορικά, πολύ περισσότερους, τα αποτελέσματά του, θετικά ή αρνητικά, είναι πολύ ευρύτερα, από ένα όπλο, όπως το καλάσνικοφ !
  Τα θύματα ενός όπλου, είναι περίπου όσα και οι σφαίρες του, περιορισμένα, τα γραπτά όμως μένουν και κυρίως απευθύνονται σε μάζες ανθρώπων, είναι "όπλα" μαζικής εμβέλειας, τα οποία ωστόσο μπορεί να κάνουν και καλό, όχι μόνο κακό...
  Αν π.χ το Κοράνι (αν, επαναλαμβάνω, για να μην γίνω στόχος ..τζιχαντιστών, εξάλλου δεν το έχω διαβάσει) προτρέπει τους "πιστούς" σε πράξεις ωμής βίας, τότε είναι προφανώς πολύ πιο επικίνδυνο, από τα πραγματικά όπλα των φανατικών και αντίστοιχα, το Ευαγγέλιο του Χριστού, Ιερό κείμενο που κηρύσσει την Αγάπη, ακόμα και προς τους εχθρούς, είναι ένα "όπλο του Καλού" !
  Τα όσα έγιναν στη Γαλλία, απασχολούν την κοινή γνώμη παντού, ωστόσο οι αντιδράσεις, υπήρξαν, ως συνήθως, στην εποχή των αντισόσιαλ μίντια, αψυχολόγητες και βιαστικές και ωθούν πολύ κόσμο, να ταυτιστεί με τον Λεπέν, που είπε ότι "δεν είμαι, ούτε αισθάνομαι σαρλί"...
   Η μαζική ταύτιση τόσων πολλών, με κάτι, που μέχρι χθες δεν γνώριζαν και το πιθανότερο, ούτε τώρα γνωρίζουν, οδηγεί πολλούς, από αντίδραση και όχι μόνον, να λένε το αντίθετο, που είναι και το πιο λογικό, αφού δεν μπορεί να ταυτίζεσαι με κάτι άγνωστο !
   Προφανώς, οι νεκροί πάντα προκαλούν τη συμπάθειά μας, ενώ και η έκφραση "είμαι σαρλί" προφανώς, δεν αναφέρεται στο συγκεκριμένο έντυπο, αλλά γενικά, στην ελευθερία του Τύπου.
    Το ζήτημα αυτό είναι μεγάλο, έχει απασχολήσει πολύ κόσμο (ακόμα και ως θέμα έκθεσης ιδεών), αλλά είναι εξίσου απλή και η βασική ιδέα : όπως ΚΑΘΕ ελευθερία, έτσι και η ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, έχει κάποια ΟΡΙΑ, δε γίνεται αλλιώς !
    Η ελεύθερη έκφραση γνώμης, η διαφωνία κλπ είναι μεγάλες κατακτήσεις του πολιτισμού και κατοχυρώνονται και συνταγματικά, ωστόσο από μία σειρά άλλων Νόμων, γίνεται προφανές, ότι υπάρχουν όρια : έτσι π.χ δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης οι διατάξεις περί συκοφαντικής δυσφήμησης (δια του Τύπου και όχι μόνον), ούτε οι διατάξεις, που τιμωρούν τη βλασφημία και την προσβολή της επικρατούσας θρησκείας.
     Η γλώσσα, ως γνωστόν, κόκκαλα δεν έχει, αλλά τσακίζει κόκκαλα, μπορεί να εξοντώσει κάποιον, με τον πιο άσχημο τρόπο, όποιος διαθέτει ένα μέσο έκφρασης (γραπτό ή προφορικό), έχει σημαντική εξουσία, αλλά και σημαντική ΕΥΘΥΝΗ, στο πως το χρησιμοποιεί, ανάλογα και πόσο μεγάλο είναι το κοινό του !
     Ο φόνος είναι καταδικαστέος, σε κάθε περίπτωση, εκτός από την περίπτωση, που σκοτώνεις, για να σώσεις τη ζωή σου, που απειλείται (νόμιμη άμυνα), ωστόσο το "σαρλί", δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι χρησιμοποίησε λάθος την εξουσία του, την πένα του, έθιξε τη θρησκευτική συνείδηση πολλών, προκάλεσε, δέχτηκε απειλές και προειδοποιήσεις, αλλά συνέχισε και ήταν θέμα χρόνου, να βρεθούν 2-3 "τρελοί", για να εκφράσουν τη βουβή οργή εκατομμυρίων μουσουλμάνων.
      Μην ξεχνάμε ότι εκτός, από τη νόμιμη κρατική τρομοκρατία, ήτοι την επιβολή, της κρατικής θέλησης, με την απειλή κυρώσεων, υπάρχει και η τρομοκρατία των ΜΜΕ : γιατί είμαι υποχρεωμένος π.χ να ακούω όλη την ημέρα ανούσια κουτσομπολιά, τι είπε ή τι έκανε η Μενεγάκη ή ο Λιάγκας ; Δεν είναι αυτό μία μορφή τρομοκρατίας, όταν κάποιοι άλλοι αποφασίζουν τι θα βλέπεις και θα ακούς, στα κανάλια ;
       Η απάντηση, φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι "αν δεν σου αρέσει, άλλαξε κανάλι ή μην τα βλέπεις, όμως μακάρι να ήταν τόσο απλό το θέμα...
       Δεν είναι μόνο η άθλια ποιότητα των προγραμμάτων, του περιεχομένου, των προσώπων ακόμα (δεν μιλάω απαραίτητα για τις φάτσες, για να μην θεωρηθώ φασίστας), που προβάλλονται, είναι και άλλα, που τρομοκρατούν, όπως η βάναυση κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας κλπ, που, αντικειμενικά, συνιστούν μία βίαιη επέμβαση στην αισθητική και όχι μόνον του αναγνώστη ή ακροατή !
       Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τους φονιάδες και τους τρομοκράτες των καλάσνικοφ, αλλά μην ξεχνάμε ποτέ τον Κανόνα, ότι η βία γεννιέται από τη βία, ως αντίδραση-απάντηση, ότι υπάρχουν πολλές μορφές τρομοκρατίας και όλες οι ελευθερίες, έχουν κάποια όρια, η υπέρβαση των οποίων, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά.
       

Μη ταπεινά αίτια ...οι κλέφτες ; (!)

    Προχθές ήμουν στο 5μελές Εφετείο Κακουργημάτων και περιμένοντας (μάταια, ως συνήθως, αφού λίγες υποθέσεις δικάζονται σε μια μέρα) τη σειρά μας, παρακολούθησα αναγκαστικά μία άλλη υπόθεση : επρόκειτο, για διακεκριμένη κλοπή, από βαλίτσες ταξιδιωτών, στο αεροδρόμιο, με κατηγορούμενους, ανθρώπους που τις φόρτωναν στα αεροπλάνα !
  Ιδιαίτερη εντύπωση, μου έκανε η πρόταση του κ.Εισαγγελέα, να αναγνωριστεί στους (ένοχους, εννοείται, κατά τον ίδιο) κατηγορούμενους, το ελαφρυντικό των μη ..ταπεινών αιτίων (δηλαδή κινήτρων), όταν η συμπεριφορά αυτή, περιέχει μεγάλη ηθική απαξία, αφού βάζεις χέρι, σε πράγματα, που είναι ευάλωτα και εκτός ελέγχου των ιδιοκτητών τους (γι' αυτό άλλωστε είναι και κακούργημα, αυτή η περίπτωση κλοπής, όπως έχουμε δει στην σχετική ανάρτηση).
  Το συγκεκριμένο ελαφρυντικό είναι ένα από τα πέντε, που προβλέπει ο ποινικός κώδικας (υπάρχει επίσης σχετική ανάρτηση, όπου αναλύονται συνοπτικά) και βρίσκεται στη λογική του "αμάρτησα για το παιδί μου", ωστόσο ο κ.Εισαγγελέας, δεν αιτιολόγησε περαιτέρω, που βάσιζε την εισήγησή του, για την αναγνώρισή του, στη συγκεκριμένη υπόθεση.
   Εκτός από τα μη ταπεινά αίτια, στην ίδια κατηγορία, βρίσκονται και οι περιπτώσεις της απόλυτης ένδειας-φτώχειας και της εξάρτησης από άλλο πρόσωπο : έτσι π.χ για να γίνει δεκτό αυτό το ελαφρυντικό σε περίπτωση κλοπής, θα πρέπει ο δράστης να ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και να στερείται βασικά αγαθά (αν δε, κλέψει φαγώσιμο, για άμεση κατανάλωση, ως γνωστόν, μπορεί να κριθεί ακόμα και ατιμώρητος) !
   Συνεπώς, στην προκείμενη περίπτωση, η πρόταση του κ. Εισαγγελέα, θεωρώ ότι είναι μάλλον αδύνατον, να γίνει δεκτή από το Δικαστήριο : κατά κανόνα, το εν λόγω ελαφρυντικό, γίνεται δεκτό σε οικονομικά αδικήματα, όπως η έκδοση ακάλυπτης επιταγής και η μη καταβολή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, όταν ο "δράστης" (συνήθως επιχειρηματίας), έχει πέσει έξω-πτωχεύσει, από λόγους, που συχνά εκφεύγουν τελείως της επιρροής του (επειδή π.χ επένδυσε σε ένα κράτος-αρπακτικό, όπως το ελληνικό, που βάζει χέρι και αρπάζει ιδιωτικές περιουσίες, για να συντηρηθεί), αν και το πιο σωστό και Δίκαιο, θα ήταν να αθωωνόταν τελείως, εφόσον λείπει ο (αναγκαίος) δόλος...
   Γενικά, τα Δικαστήρια είναι αρκετά φειδωλά, στην ανάλυση των κινήτρων του δράστη και στην αναγνώριση της ..μη ταπεινότητας (ιδιοτέλειας, θα λέγαμε αλλιώς) αυτών, ενώ είναι και στατιστικά ίσως, το λιγότερο προβαλλόμενο ελαφρυντικό, εκ μέρους των κατηγορουμένων : άλλες περιπτώσεις, από τη Νομολογία, είναι π.χ ο ισχυρισμός κάποιου ότι έμπλεξε με διακίνηση ναρκωτικών, επειδή είχε πολλά δάνεια ή ήταν άρρωστη η γυναίκα του (και πολυδάπανη η θεραπεία) ή ότι μετέφερε λαθρομετανάστες, αλλά χωρίς αντάλλαγμα, από ..ανθρωπισμό !
   Η συγκεκριμένη υπόθεση πάντως, ανέδειξε και άλλα σημαντικά ζητήματα, μιας ποινικής Δίκης : πρώτον, φάνηκε ότι η υπόθεση δεν είναι "δεμένη" από την Αστυνομία και τα αποδεικτικά στοιχεία ελάχιστα...Είναι σύνηθες, όταν γίνονται πολλές καταγγελίες, για κλοπές, διαρρήξεις ή ληστείες ή ναρκωτικά, σε ένα μέρος, να οργανώνονται επιχειρήσεις-σκούπες, επί δικαίων και αδίκων (και μετά λένε ότι τα κρούσματα μειώθηκαν, ως επιπλέον επιχείρημα, ότι αυτοί ήταν οι δράστες !)
    Παρότι είναι προφανές ότι υπήρξε βιασύνη, προχειρότητα και λάθη, εκ μέρους των διωκτικών Αρχών, οι κατηγορούμενοι έκαναν οι ίδιοι το λάθος, να σπάσουν-ομολογήσουν, στην προανάκριση και να "δίνουν" ο ένας τον άλλον και αυτό είναι ίσως το μόνο (μπορεί όμως και αρκετό) επιβαρυντικό στοιχείο, εναντίον τους.
    Στις ερωτήσεις των δικαστών, γιατί αρχικά ομολόγησαν, εφόσον στο ακροατήριο, αρνήθηκαν την εμπλοκή τους, στην υπόθεση, οι απαντήσεις, κάθε άλλο, παρά πειστικές υπήρξαν (αντικειμενικά, είναι δύσκολο να πείσεις, εκ των υστέρων, ότι δεν είχες πρόθεση να ομολογήσεις...) : μίλησαν για πιέσεις (ακόμα και ξύλο) από τους αστυνομικούς, ότι ήταν επί πολλές ώρες, στο ανακριτικό δωμάτιο, νηστικοί και χωρίς τουαλέτα, ότι δεν είχαν τα γυαλιά τους, ώστε να διαβάσουν τι υπογράφουν κ.α.
    Επειδή σχεδόν πάντα, η Αλήθεια είναι περίπου στη μέση, είναι γεγονός, ότι οι Αστυνομικοί, στην πράξη, κάνουν διάλογο, με το μάρτυρα ή τον κατηγορούμενο, αλλά το ..τι γράφουν στο χαρτί, πολύ συχνά, απέχει, από αυτό, που έχει ειπωθεί, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία, όταν ο κατηγορούμενος, έχει αφενός δικαίωμα σιωπής και αφετέρου, πρέπει να ...υπογράψει, στο τέλος (αν υπογράφεις, χωρίς να διαβάσεις, έχεις ευθύνη, όσο κουρασμένος ή πιεσμένος και να είσαι, χωρίς την υπογραφή σου, το κείμενο, δεν έχει καμία αξία, ούτε σαν αποδεικτικό μέσο, ούτε σαν ..μυθιστόρημα) !