ο ραγιάς ζει

    Στη διάρκεια των 400 χρόνων, που κράτησε η κατοχή της χώρας, από τους Οθωμανούς κατακτητές, οι Έλληνες αποκαλούνταν "ραγιάδες", δηλαδή υποτελείς-υπόδουλοι, έννοια με σαφώς υποτιμητικό χαρακτήρα...
 Ο σύγχρονος νεοέλληνας, δυστυχώς, δίνει την εντύπωση ότι κουβαλάει γονίδια και νοοτροπίες του ραγιά, ακόμα και 200 χρόνια, μετά την απελευθέρωση, με διάφορες εκφάνσεις, όχι μόνον της υποτέλειας, αληθινής ή ...προσποιητής, απένταντι στην Εξουσία, πλέον.
  Η κουβέντα αυτή είναι επίκαιρη, καθώς βλέπουμε αυτές τις ημέρες, τον συνωστισμό αιτήσεων, για τα ψίχουλα του (αντι)κοινωνικού μερίσματος, ακόμα και από άτομα, που δεν το δικαιούνται, άλλοι δηλώνουν ψευδή στοιχεία (θυμίζει όσους, πιθανώς, ζητάνε επίδομα θέρμανσης, χωρίς να έχουν βάλει πετρέλαιο), άλλοι κάνουν αιτήσεις, εξ ονόματος πεθαμένων κ.ο.κ.
  Μία βασική έκφανση ραγιαδισμού, είναι, επομένως, η κουτοπονηριά και η απάτη, η προσπάθεια παράκαμψης του Νόμου, με απίστευτες "πατέντες", πέρα δηλαδή από την (ακαταμάχητη) τάση, να απλώνουν το χέρι, σαν ζήτουλες, κάθε φορά, που η Εξουσία μοιράζει χρήμα (δεν λέω τζάμπα, γιατί δεν υπάρχει αυτό το πράγμα, το τζάμπα έχει πεθάνει προ πολλού).
   Πέρα, από χτυπητές περιπτώσεις, όπως το χτίσιμο μέσα σε καμένα δάση (βέβαια, η αυθαιρεσία στη δόμηση, είναι, στην Ελλάδα ο κανόνας, ακόμα και όταν υπάρχει άδεια...), θέλω να μιλήσω σήμερα, για μια πιο πεζή-καθημερινή περίπτωση, για τα "σημεία και τέρατα", που παρατηρώ, όσον αφορά την στάθμευση στο κέντρο της πόλης.
   Εκεί, λοιπόν, ο σύγχρονος, νεοέλληνας, ραγιάς, σκαρφίζεται απίστευτους τρόπους, προκειμένου ΚΑΙ να κάνει τη δουλειά του (να παρκάρει κοντά, δηλαδή και να μην περπατήσει και του πέσει ...ο πισινός) ΚΑΙ να γλιτώσει την κλήση.
    Εδώ βέβαια, θα ήταν χρήσιμη, η μαρτυρία ενός δημοτομπάτσου, για το τι βλέπουν καθημερινά τα ματάκια του, ως πιο ειδικού, απλά αυτό, που με έκανε να απορήσω είναι : πως γίνεται ένα αυτοκίνητο, να έχει παρκάρει σε μπλε γραμμή, δηλαδή σε θέση μόνιμου κατοίκου, να ΈΧΕΙ ταμπελάκι μόνιμου κατοίκου στο ταμπλό ΚΑΙ να έχει και ...κλήση στον υαλοκαθαριστήρα !
    Φαινομενικά, δηλαδή, έχει παρκάρει νόμιμα, άρα γιατί ...έχει πάρει κλήση ; Η μόνη εξήγηση, που μπορώ να σκεφτώ, είναι πως, είτε το καρτελάκι μόνιμου κατοίκου, είναι ...πλαστό, είτε ότι αντιστοιχεί σε άλλο όχημα (έχει νομίζω barcode και ο δημοτομπάτσος το βλέπει).
    Πέρα δηλαδή από τις ...κλασικές κουτοπονηριές, έχει χαλάσει το όχημα, περιμένω να εκδοθεί κάρτα και τα άλλα "χαρτάκια" που αφήνει κάποιος, για να κοροϊδεύσει την Εξουσία (ουσιαστικά δηλαδή τον εαυτό του) και τα οποία έχω δει, όπως είχα πει παλιότερα, ακόμα και σε αυτοκίνητα εκπαιδευτικών, που υποτίθεται ότι διδάσκουν ...Παιδεία και σεβασμό στους Νόμους, κάποιοι το έχουν πάει όλο αυτό, σε άλλο επίπεδο, το έχουν αναγάγει σε "επιστήμη" (πως θα παρκάρω παράνομα, χωρίς συνέπειες) !
    Κάτι επίσης, ακόμα πιο κουφό (αλλά 100% ελληνικό), που έχω δει, χωρίς να είμαι βέβαια απόλυτα σίγουρος, είναι και τούτο (όπου εκεί, αν ισχύει, το πράγμα τερματίζει) : έχω παρατηρήσει ένα ι.χ, ίδιου χρώματος και σχετικά σπάνιο (δεν κυκλοφορούν πολλά), κάποιες μέρες, να είναι παρκαρισμένο νόμιμα, με ελληνικές πινακίδες και κάποιες μέρες παράνομα, με ...γερμανικές πινακίδες (οπότε τις κλήσεις τρώει "ο Γερμανός", ΑΝ είναι υπαρκτό πρόσωπο...).
    Βέβαια, αν ανοίξουμε τώρα, την συζήτηση, για το αν και κατά πόσον, οι κλήσεις που κόβονται, τελικά ...πληρώνονται, θα πάμε σε μια άλλη έκφανση ραγιαδισμού, στο ότι γλύφω ή χρησιμοποιώ γνωριμίες, για να μην έχω συνέπειες, από την παραβίαση των Νόμων ή για να πάρω αυτό που θέλω (διορισμό, κάρτα μόνιμου κατοίκου, άδεια εισόδου στο δακτύλιο, μετάθεση στο Στρατό και πάει λέγοντας, ο κατάλογος ΕΊΝΑΙ ατελείωτος).
    Ο σύγχρονος νεοέλληνας ραγιάς, είναι διατεθειμένος να πληρώσει-λαδώσει τον υπάλληλο-εκπρόσωπο της Εξουσίας, για να πετύχει αυτό, που επιδιώκει ΑΚΟΜΑ και (εδώ είναι το εξωφρενικό) όταν έχει δίκιο, όταν δικαιούται αυτό που ζητάει !
    Ο σύγχρονος νεοέλληνας ραγιάς, θέλει επίσης να παίρνει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια και ει δυνατόν, χωρίς να κάνει τίποτα...(εξ ου και οι περισσότεροι κοιτάνε να "βολευτούν" στο Δημόσιο)
    Και το καταφέρνει πολύ συχνά, χάρη στις πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι, πουλώντας την ψήφο του, κάνοντας ένα αλισβερίσι με την Εξουσία, αντίστοιχο με ό,τι γινόταν επί Τουρκοκρατίας, όπου για να τύχεις ευνοϊκότερης μεταχείρισης, θα έπρεπε, είτε να λαδώσεις, είτε να "γλύψεις", είτε να καταδώσεις κάποιον άλλον, δηλαδή να ρουφιανέψεις και πάει λέγοντας.
   Επομένως, η σύγχρονη έννοια του ραγιαδισμού, διαφέρει από αυτήν, που της δίνουν κάποιοι (είτε από άγνοια, είτε από δόλο), ότι δηλαδή είμαστε υποτελείς στους ...ξένους δανειστές (ενώ αυτό είναι φυσιολογικό, ισχύει πάντα και παντού και έτσι άλλωστε μένουμε ζωντανοί), είναι καθαρά ΕΣΩΤΕΡΙΚΌ ζήτημα και πρόβλημα και όσο ο νεοέλληνας συνεχίζει να έχει την "νοοτροπία του ραγιά" και εξαρτάται από άλλους (κυρίως τους πολιτικούς), δεν μπορεί να πάρει την ζωή και την τύχη του, στα χέρια του και παράλληλα κοιτάει πως θα παρακάμψει τη νομιμότητα, με κουτοπονηριά, προκοπή δεν θα υπάρξει στον τόπο αυτό !

ας μιλήσουμε για Χρηματιστήριο

    Η ανάρτηση αυτή έχει και προσωπικό-εξομολογητικό χαρακτήρα, αλλά και νομικό, καθώς αυτές τις ημέρες, αν δεν απατώμαι, δικάζεται ξανά η υπόθεση με το "σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου".
 Αρχικά, οι κατηγορούμενοι είχαν αθωωθεί, αλλά άσκησε έφεση ο Εισαγγελέας και ξανά δικάζονται (μιλάμε για την περίοδο του 1999, οπότε καταλαβαίνει κανείς, πόσο ...γρήγορα λειτουργούν και οι δημόσιες υπηρεσίες, που λέγονται "Δικαστήρια").
 Πρόσφατα είχα διαβάσει ότι η Εισαγγελέας στην αγόρευση της, ήταν "καταπέλτης" (κατά κανόνα, αυτό είναι κακό σημάδι) και αναρωτιέμαι αν οι δικαστές μας, γνωρίζουν πως λειτουργεί το Χρηματιστήριο...
  Το λέω, επειδή γράφτηκε ότι ειπώθηκε, από την εισαγγελική έδρα πως οι κατηγορούμενοι είναι ένοχοι, επειδή γέμισαν με "χαρτιά" (δηλαδή μετοχές) την Αγορά, ενώ είναι γνωστό πως ...όσο περισσότερες μετοχές έχει μία εταιρία, τόσο δυσκολότερο είναι να χειραγωγηθεί η τιμή τους !
   Αυτό μας οδηγεί ξανά στο γενικότερο ερώτημα (ή ερωτηματικό) αναφορικά, με το ποια και πόση μόρφωση, πέρα των νομικών, έχουν οι Δικαστές μας και πόση σχέση, με την κοινωνική, οικονομική κλπ πραγματικότητα και καθημερινότητα.
  Για να πάμε τώρα στο προσωπικό, οφείλω να εξομολογηθώ ότι έχω χάσει ένα μεγάλο (αναλογικά) ποσόν στο Χρηματιστήριο και μόλις πρόσφατα, άρχισα να αναρωτιέμαι, μήπως τελικά ήμουν όντως εθισμένος και αν αξίζει να συνεχίσω να ασχολούμαι με αυτό...
  Μιλάμε για χρήματα, που προέρχονται, κατά 80% από προσωπική εργασία, από τον ιδρώτα μου και μάλιστα ίσως από το υστέρημα μου, αφού για να καταθέτω στον επενδυτικό λογαριασμό, είχα στερηθεί, επί σειρά ετών, άλλα πράγματα (αγορές, διακοπές κλπ).
   Είχα αρχίσει να διαβάζω τις κιτρινοπορτοκαλί σελίδες των οικονομικών ένθετων των εφημερίδων, ήδη όντας φοιτητής, περί το 1996, ήτοι πριν τη μεγάλη ΨΎΧΩΣΗ του 1999, με τη διαφορά ότι τότε δεν είχα χρήματα, για να "παίξω", αν είχα και είχα τοποθετηθεί, πριν την έκρηξη, ίσως να ήταν αλλιώς τα πράγματα (αν και όταν κολλήσεις το μικρόβιο, δύσκολα ξεκολλάς).
    Ζώντας από κοντά την εμπειρία του 1999 με τα αλλεπάλληλα lipit ups των μετοχών, εταιριών συχνά δίχως αντικείμενο, όπως π.χ κάποιων που είχαν στην κατοχή τους μόνον ένα ακίνητο και ανέβαιναν επειδή ...έβγαινε φήμη, ότι θα γίνει εμπορικό κέντρο, απέκτησα μοιραία, την αντίληψη ότι μπορεί από το Χρηματιστήριο, να βγει μεγάλο και γρήγορο κέρδος.
   Αυτό ίσως ήταν και το λάθος μου, ότι επιδίωκα ένα μεγάλο πάντα κέρδος και όχι ένα μετριοπαθές, με συνέπεια να παίρνω μεγαλύτερα ρίσκα (όπου κρύβονται και μεγαλύτερες αποδόσεις, αλλά και η ...απώλεια του κεφαλαίου).
   Τώρα, που το σκέφτομαι, από το 2001, έως πρόσφατα (τώρα είμαι δύο με τρία χρόνια "καθαρός"), λειτουργούσα όπως ο κλασικός, εθισμένος, τζογαδόρος : κάθε φορά, που δεν μου έβγαινε το "ποντάρισμα" και έχανα όλο το κεφάλαιο, άρχιζα ...να αναζητώ το επόμενο κ.ο.κ, μερικά βράδια δεν κοιμόμουν, από την υπερένταση και την ελπίδα ότι είχα εντοπίσει κάποια "ευκαιρία", ενώ είναι φοβερό και πόσο γρήγορα και χωρίς δεύτερες σκέψεις, κατέθετα τα χρήματα από τη δουλειά, στον επενδυτικό λογαριασμό, για να είμαι έτοιμος, να μην χάσω το τρένο...
   Πλέον, έχοντας καεί τόσο άσχημα, διστάζω πλέον να ξανά πλησιάσω και έχω αμφιβολίες, αν αξίζει να ξανά ασχοληθώ, αν και υπάρχουν, ακόμα και σήμερα, αλλά και στη διάρκεια της Κρίσης, μετοχές με αποδόσεις, άνω του 100%, αποδόσεις, που ίσως δεν μπορείς να βρεις πουθενά αλλού (αλλά και οι μερισματικές αποδόσεις, είναι πολλαπλάσιες του τραπεζικού τόκου).
   Μιλάμε για κυρίως εξαγωγικού προσανατολισμού επιχειρήσεις, αφού η εσωτερική αγορά, είναι πεθαμένη, ωστόσο πάντα θα υπάρχουν μερικά "αλλά"...
   Ουσιαστικά, επενδύεις στην επιχείρηση κάποιου άλλου, ο οποίος μπορεί να μην κάνει χρηστή Διοίκηση και γενικά σε κάτι, που ΔΕΝ ελέγχεις, ως μικρομέτοχος !
    Πέρα από τους καταστροφικούς χειρισμούς του/των μεγαλομετόχων, όμως, είσαι εκτεθειμένος και σε τυχαία γεγονότα, όπως συναλλαγματικές ισοτιμίες, σε πολέμους και φυσικές καταστροφές, εδώ ή αλλού και στα "γυρίσματα" των αγορών ή στις τεχνολογικές εξελίξεις, που μπορούν να αφήσουν εκτός Αγοράς, την επιχείρηση, στην οποία είχες επενδύσει.
    Πλέον, έχει γίνει κατανοητό, ότι δεν υπάρχουν "σίγουρες" επενδύσεις, στο Χρηματιστήριο, υπάρχουν μόνον πιο σίγουρες, από κάποιες άλλες, οι ...αιωνόβιες επιχειρήσεις, πάντως, είναι μετρημένες στα δάκτυλα.
    Ειδικά, εδώ, όμως, στην Βενεζουέλα των Βαλκανίων, έχεις να αντιμετωπίσεις και το εχθρικό, προς την επιχειρηματικότητα, περιβάλλον και τους καταστροφικούς-εγκληματικούς χειρισμούς Υπουργών και άλλων κρατικών παραγόντων, που "μπορούν", εν μια νυκτί, να ακυρώσουν-καταστρέψουν επενδύσεις και περιουσίες δισεκατομμυρίων ευρώ, όπως έχει γίνει επανειλημμένα (με νέους ή και με τους ισχύοντες Νόμους, όπως ο πτωχευτικός κώδικας).
    Έτσι π.χ αν είσαι μέτοχος σε κατασκευαστική εταιρία, που πτώχευσε, επειδή ο βασικός, αν όχι μοναδικός, πελάτης της, δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο, χρεοκόπησε επίσης και έκανε στάση πληρωμών, που μπορείς να βρεις το δίκιο σου ;
    Γενικά μιλώντας πάντως, το Χρηματιστήριο χρειάζεται έλεγχο συναισθημάτων, υπομονή και άλλες αρετές χαρακτήρα, μπορεί να ενέχει σημαντικό ρίσκο, αλλά σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να συγκριθεί με τυχερά παίγνια κλπ, δηλαδή τζόγο, εκτός αν ΕΣΎ το βλέπεις έτσι και πράττεις ανάλογα.