το άκρον άωτον της υποκρισίας

   Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί, το να "σκοτώνεις" κάποιον και μετά να λες ότι θα στηρίξω οικονομικά την χήρα και τα παιδιά του και μάλιστα με χρήματα, που βγαίνουν από τσέπες άλλων (των φορολογούμενων, εν προκειμένω) ;

 Το ρήμα "σκοτώνω" το έβαλα σε εισαγωγικά, επειδή είναι "βαρύ", δε μιλάμε για φόνο εκ προθέσεως, αλλά ίσως για ανθρωποκτονία τελούμενη, εξ αμελείας και δια παραλείψεων.

 Εννοείται ότι δεν είμαι στρατιωτικός, ούτε κατέχω τα στρατιωτικά ζητήματα, αλλά εδώ εκφράζω απορίες, ως απλός πολίτης, αλλά και ως νομικός, απορίες, που πρέπει να απαντηθούν και μάλιστα πειστικά, από την εισαγγελική έρευνα, που θα αρχίσει (αν δεν έχει αρχίσει ακόμα, λόγω πασχαλιάτικης αργίας...).

  Τον πιλότο μας, το Γιώργο Μπαλταδώρο, σίγουρα δεν τον σκότωσαν οι Τούρκοι, όπως υποστήριξαν κάποιοι (προφανώς ...ψεκασμένοι), ούτε άμεσα, ούτε έμμεσα, αφού έπεσε σε μια "απλή" διαδικασία επιστροφής-προσγείωσης, στο σημείο αναχώρησης.

    Δεν τον σκότωσε ούτε το γεγονός, ότι έπαιρνε μικρότερο μισθό, από τους μετακλητούς "συμβούλους" του συριζα (και του κάθε συριζα) και λοιπούς αργόμισθους κρατικοδίαιτους.

    Το οικονομικό θα έπαιζε ρόλο, μόνον αν αποδεικνυόταν μηχανική βλάβη, λόγω κακής συντήρησης, που μπορεί να οφείλεται στις σπατάλες αλλού και στην μη επαρκή χρηματοδότηση εδώ.

   Πριν, ακόμα ανακτηθεί το "μαύρο κουτί" και με αυτή την επιφύλαξη, όλα δείχνουν ανθρώπινο λάθος, έναν κακό υπολογισμό και μια ίσως υπερεκτίμηση των "φαινομένων" και υποτίμηση των οργάνων του αεροπλάνου.

   Αυτό είπαν και οι άλλοι μισοί τηλεοπτικοί αναλυτές, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι η ευθύνη βαραίνει 100% το μακαρίτη και αυτό, αν δηλαδή καταλήξει εκεί το πόρισμα, θα είναι, θεωρώ, άδικο (τουλάχιστον) !

    Αν θα μπορούσα, από αυτή την θέση, να διευκολύνω την έρευνα της Εισαγγελίας του Αεροδικείου, θα έλεγα, ότι τα ερωτήματα, που χρήζουν απάντησης, είναι τα εξής βασικά :

 -Ποιος και γιατί, έχει καθιερώσει, να πηγαίνουν στην Σκύρο, πιλότοι, οι οποίοι εδρεύουν ΑΛΛΟΎ (στην Τανάγρα, εν προκειμένω) και πόσες πτήσεις, από και προς εκεί (Σκύρο) , έχουν κάνει, προτού σταλούν και αναλάβουν υπηρεσία ;

   Φαντάζομαι, ότι ως πιλότος, πρέπει να είσαι σε θέση να προσγειώνεσαι σε κάθε στρατιωτικό αεροδρόμιο, αλλά και ότι είναι διαφορετικό να έχεις εκπαιδευτεί και να πετάς συνέχεια σε αεροδρόμιο της ηπειρωτικής χώρας και αλλιώς σε ένα κομμάτι γης, που επιπλέει στο Αιγαίο και έχει το δικό του, ιδιαίτερο μικροκλίμα και πολλές άλλες ιδιαιτερότητες !

-Εφόσον τα ξένα αεροσκάφη, είχαν ήδη απομακρυνθεί, όταν σηκώθηκαν τα δικά μας, όπως έγινε γνωστό, ΠΟΙΌΣ και ΓΙΑΤΊ έδωσε εντολή να πετάνε επί 40 ολόκληρα λεπτά ή 1 ώρα, κατά άλλους, στο Αιγαίο και να καταπονηθούν, άνθρωποι και μηχανές, δίχως -ουσιαστικό- λόγο ;

-Έπρεπε ή όχι, να έχουν ενημερωθεί οι πιλότοι, για την ομίχλη και την χαμηλή νέφωση, που επικρατούσε στην Σκύρο και εν ανάγκη και για μεγαλύτερη ασφάλεια, να τους επέτρεπαν (ή να τους διέταζαν) να προσγειωθούν στην Τανάγρα (πόσο είναι Σκύρος-Τανάγρα με μιράζ ; φαντάζομαι κανά 5λεπτο ;)

-Από εκεί και μετά, υπάρχουν ερωτήματα γενικότερα, που αφορούν την λειτουργία του στρατεύματος, με βάση και τις προσωπικές μας εμπειρίες, από την θητεία : πως και με ποια κριτήρια δίνονται οι άδειες και βγαίνουν οι υπηρεσίες και ειδικά σε περιόδους αργιών (όπως Χριστούγεννα και Πάσχα) ; Μετράει μόνον να έχεις "βύσμα", για να μην "σε χώσουν" ;

    Αυτά και άλλα ερωτήματα, χρήζουν απάντησης, επίσημης και πειστικής, ό,τιδήποτε άλλο θα είναι συγκάλυψη και υποκρισία, το να πούμε δηλαδή ότι φταίει μόνον ο Γιώργος, που μετά από 1 ώρα πτήσης και καταπόνησης, υπερεκτίμησε τις ικανότητες του και προσπάθησε να προσγειωθεί στα τυφλά (λόγω καιρικών συνθηκών και έλλειψης ορατότητας) εμπιστευόμενος μόνον αυτό που βλέπει (ή ΝΟΜΊΖΕΙ πως βλέπει) και όχι τα όργανα του αεροσκάφους !

  Την Παρασκευή, πραγματικά, ένιωθα πολύ έντονη οργή και θυμό,  με τις αντιδράσεις του (σάπιου) πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου, το να βαφτίζουν ως "ήρωα", ένα ΘΎΜΑ της δικής τους ανεπάρκειας...

    Με αποκορύφωμα έναν Υπουργό, που έσπευσε, ως "κίτρινος" δημοσιογράφος, να ανακοινώσει τον θάνατο, μέσω ...τουίτερ και μια μέρα, πριν (!) βρεθεί η σορός (αλήθεια, πήγε στην κηδεία, όπως λεγόταν ή φοβήθηκε ; δεν έμαθα).

    Ας δώσουμε λίγη προσοχή, στα τελευταία λόγια του πιλότου και ας τον ακολουθήσουμε για να μας βγάλει από την ομίχλη : πέρα από το φυσικό αυτό φαινόμενο, υπάρχει και η μεταφορική "ομίχλη", η σαπίλα, όπως είπα, του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου, που αντιμετωπίζει τους υπαλλήλους του, ως "αναλώσιμους" και τους οδηγεί ενίοτε στον θάνατο, με πράξεις ή παραλείψεις του !

  Μόνον αν η έρευνα φτάσει "στο κόκκαλο" και παραγάγει χειροπιαστά αποτελέσματα, αποδώσει ευθύνες και αναδείξει τα λάθη, αυτών, που δήθεν τώρα κλαίνε και λυπούνται, μόνον τότε, θα μιλάμε για "ηρωϊκό" θάνατο, για μια θυσία, που έγινε, προκειμένου να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και να σωθούν άλλοι, στο μέλλον.

    

πως γιορτάζουμε το Πάσχα ;

    Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ετήσια Εορτή, για εμάς τους Χριστιανούς (δεν λέω Ορθόδοξους, επειδή θεωρώ αυτονόητο, ότι η Πίστη είναι μία και ορθόδοξη, δεν υπάρχουν άλλες...).

 Κάθε θρησκευτική εορτή, εορτάζεται, τόσο εξωτερικά, με συμμετοχή στις λατρευτικές εκδηλώσεις, παρακολούθηση Ιερών Ακολουθιών, στην Εκκλησία κλπ, όσο και εσωτερικά, με την αντίστοιχη ψυχολογία και διάθεση.

  Είναι γνωστό, ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί, πηγαίνουν στην Εκκλησία, καναδυό φορές τον χρόνο, σε μεγάλα γεγονότα, όπως το Πάσχα και συμμετέχουν τυπικά, σχεδόν μηχανικά και τελείως εθιμοτυπικά, χωρίς φυσικά να μπαίνουν καν, από ψυχική άποψη, στο "κλίμα" της εορτής.

  Νομίζουν ότι το Πάσχα είναι τα κόκκινα αβγά, το αρνί στην σούβλα με τη μουσική "στη διαπασών", οι εκδρομές στην φύση και τα extreme sports, το σύντομο πέρασμα, από τις Εκκλησίες, για "να ανάψουν κεράκι" (φαντάζομαι οι ίδιοι, που θεωρούν Χριστούγεννα, τα ...φωτάκια και το δέντρο).

 Θεωρώ πάντως, ότι όσοι στήνονται στις ουρές, για να προσκυνήσουν τον Εσταυρωμένο ή τον Επιτάφιο, που δεν τους ξαναβλέπεις ποτέ ξανά, όλο τον χρόνο, στην Εκκλησία, δεν το κάνουν μόνον, επειδή ...το κάνουν και οι άλλοι ή επειδή έτσι ...συνηθίζεται, μέσα τους προφανώς, θα πρέπει να έχουν, έστω και μια εντελώς χλιαρή, Πίστη, για να το κάνουν, να αναγνωρίζουν την Θεότητα του Χριστού, αλλιώς δε νομίζω ότι θα έρχονταν.

    Μιας και μίλησα για "εσωτερική" βίωση του Πάσχα, ακούγοντας (περισσότερο, παρά βλέποντας, επειδή είναι σκοτεινά, εκείνη την ώρα) γυναίκες να κλαίνε γοερά, το βράδυ της Μ. Πέμπτης, όταν ο Ιερέας βγαίνει από το Ιερό, με τον Εσταυρωμένο στην πλάτη και λέει το "Σήμερον κρεμάται...", αυτό εννοούσα.

   Δεν μπορείς να πεις, ότι "γιόρτασα Πάσχα", αν δεν χύσεις έστω και ένα δάκρυ, όχι απαραίτητα μέσα στην Εκκλησία, μέχρι το Μ. Σάββατο, αναλογιζόμενος/η, το τεράστιο έγκλημα των ανθρώπων, που υπέβαλλαν σε απίστευτα μαρτύρια και εξευτελισμούς, τον Υιό του Θεού και τελικά Τον σταύρωσαν, ενώ ήταν αναμάρτητος και ευεργετούσε μόνον τον κόσμο και ήρθε να τον σώσει !

   Μπορεί μεν το τελικό μήνυμα του Πάσχα, να είναι αισιόδοξο και χαρμόσυνο, μέσω της Αναστάσεως, αλλά δεν μπορεί να μείνεις αμέτοχος, σε όσα προηγήθηκαν.

    Για να συμβεί αυτό, βέβαια, να μπεις δηλαδή στο "κλίμα" του Πάσχα, χρειάζεται προετοιμασία, αν δεν έχεις νηστέψει 40 ημέρες, αν δεν παρακολουθείς όλες τις Θ.Λειτουργίες, από την ημέρα, που ανοίγει το Τριώδιο ή έστω από το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων, απλά νομίζεις ότι οι ημέρες του Πάσχα, είναι σαν όλες τις άλλες...

   Το πιο θλιβερό, βέβαια, είναι το θέαμα το βράδυ της Ανάστασης : ποτάμια ανθρώπων, να καταλήγουν στους Ναούς και μετά το "Χριστός Ανέστη", να ξαναφεύγουν, να διασκορπίζονται, όταν ακούγεται ότι Ανέστη ο Κύριος και διασκορπίσθηκαν οι ...εχθροί αυτού !

     Δηλαδή, ντύνονται, στολίζονται, οικογενειακώς, για αρκετή ώρα και φεύγουν βιαστικά, την ώρα που αρχίζει το "πάρτυ", η πιο όμορφη Θεία Λειτουργία της χρονιάς, με τα πιο ωραία λόγια και πάνε να φάνε ...κάτι σε κρέας, όταν στο τέλος αυτής, προσφέρεται το πιο ωραίο "γεύμα", που μπορεί να φάει άνθρωπος : το Σώμα και το Αίμα του αναστάντος Χριστού.

     Μετά τη σύλληψη και όταν άρχισαν τα Μαρτύρια του Χριστού, είναι λογικό να διασκορπίζονται, όπως έκαναν οι μαθητές Του, ένας μάλιστα Τον αρνήθηκε κιόλας, από φόβο μήπως πάθει τα ίδια, τότε και λίγο πριν, είναι αλήθεια, ότι ο Χριστός έμεινε ολομόναχος, αλλά στην Χαρά της Ανάστασης, ΓΙΑΤΊ φεύγεις ;

   Ανοίγω παρένθεση, για να πω, ότι, όπως λένε, η μεγαλύτερη Ευλογία, είναι να κάτσεις και να ξενυχτήσεις, το βράδυ της Μ. Πέμπτης, δίπλα στον Εσταυρωμένο και ομολογώ, ότι προσωπικά δεν το έχω κάνει ακόμα...

  Σε κάθε περίπτωση, βλέποντας πόσο επιδερμικά και υποκριτικά, σχεδόν, γιορτάζουμε το Πάσχα, εμείς ...οι Χριστιανοί, το μόνον συμπέρασμα, που βγαίνει, από όλο αυτό, είναι πως τον Θεό δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις (τον ...εαυτό σου, ίσως), αυτό είναι το μόνον σίγουρο !

      Εκείνος, που γνωρίζει ακόμα και πόσες τρίχες έχεις στο κεφάλι σου, μία προς μία, τις σκέψεις σου, τα πάντα, δεν είναι δυνατόν ...να ξεγελαστεί, επειδή άναψες ένα κερί, δύο φορές τον χρόνο.

     Όπως λένε και τα Ιερά Κείμενα, το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι, την ώρα της Κρίσης, να σου πει ο Χριστός : "ποιος/α είσαι ; Δεν σε γνωρίζω"... Άντε μετά να πείσεις, ότι θα έπρεπε να σε ξέρει, επειδή πήγες και Τον προσκύνησες, δύο φορές τον χρόνο ή ότι συμμετείχες (για μισή ώρα το πολύ και συχνά, χωρις να μπεις καν μέσα στο Ναό) στην αναστάσιμη Θ. Λειτουργία.