ζητήματα από την κατάσχεση κοινού λογαριασμού

      Αναφορικά με τον κοινό, τραπεζικό, λογαριασμό, τα δύο βασικότερα σημεία, είναι, θεωρώ, ήδη, γνωστά : πρώτον, ότι ο κάθε ένας από τους περισσότερους (συν)δικαιούχους, μπορεί-δικαιούται να αναλάβει (και γενικότερα να διαχειρίζεται) όλο το ποσόν της κατάθεσης, χωρίς να υπέχει ποινική ευθύνη (για υπεξαίρεση).

  Δεύτερον, θεσπίζεται ωστόσο, από την άλλη, νόμιμο τεκμήριο, ότι κάθε ένας από τους συνδικαιούχους, συμμετέχει στην κατάθεση ισόποσα, δηλαδή κατά 1/2, αν είναι δύο, 1/3 αν είναι τρεις και ούτω καθεξής...

  Το τεκμήριο αυτό, όμως, ισχύει για τις μεταξύ των περισσότερων δικαιούχων σχέσεις και ως προς τους τρίτους, όχι και προς την τράπεζα ! 

  Αυτό σημαίνει, αφενός, ότι αν ένας δικαιούχος πάρει περισσότερα από όσα δικαιούται, υπέχει (αστική) ευθύνη απέναντι στους λοιπούς, να τα επιστρέψει και αφετέρου, ότι αν ένας τρίτος επιβάλλει κατάσχεση στον κοινό λογαριασμό, επειδή έχει απαίτηση κατά ενός δικαιούχου, δεν θα δεσμευθεί όλο το ποσόν, αλλά μόνον το ποσοστό, που αντιστοιχεί σε αυτόν...

   Το γεγονός ότι το τεκμήριο αυτό, δεν ισχύει στις μεταξύ των δικαιούχων και της τράπεζας σχέσεις (αμφίδρομα), έχει και την εξής συνέπεια, που προκύπτει από πρόσφατη δικαστική απόφαση (η νομολογία είναι σταθερή, τα τελευταία χρόνια, ως προς αυτό και νομίζω και η θεωρία), για την περίπτωση που δανειστής, είναι η ίδια η τράπεζα, στην οποία τηρείται η κατάθεση !

   Ένα ανδρόγυνο, είχε καταθέσεις 300.000 ευρώ σε μια τράπεζα, από την οποία ο σύζυγος είχε πάρει και επιχειρηματικό δάνειο, που μάλλον κατέστη ληξιπρόθεσμο, με συνέπεια η τράπεζα να πάρει, από το λογαριασμό, τις 250.000 ευρώ...(υπόλοιπο δανείου)

  Η σύζυγος, που με βάση τα ανωτέρω, τεκμαίρεται ότι δικαιούνταν τα μισά, δηλαδή 150.000, παραπονέθηκε στα Δικαστήρια, ότι κακώς η τράπεζα πήρε όλο το οφειλόμενο (από τον συνδικαιούχο σύζυγο της) ποσόν και ζήτησε να τις επιστραφούν οι 100.000.

  Τα Δικαστήρια (πρωτόδικα και κατ' έφεση) απέρριψαν την αγωγή της συζύγου, με το σκεπτικό, ότι εδώ δεν έχουμε κατάσχεση, αλλά αυτό, που στον Αστικό Κώδικα, ονομάζεται συμψηφισμός ! 

     Επειδή η τράπεζα, έχει υποχρέωση να δώσει όλο το ποσόν, όπως είπαμε στην αρχή, σε κάθε ένα δικαιούχο, που θα το ζητήσει, θεωρείται πως, αντίστοιχα, έχει και το δικαίωμα να πάρει όλο το ποσόν, που οφείλει ο ένας δικαιούχος σε αυτήν, ακόμα και αν ξεπερνάει το ποσοστό του...

     Μιλάμε πάντα, για την περίπτωση του συμψηφισμού, που μπορεί να γίνει μονομερώς και άτυπα (πιθανό να περιλαμβάνεται και στα "ψιλά γράμματα" των καταθέσεων, αλλά γίνεται και εκ του Νόμου), στην περίπτωση που ο οφειλέτης της τράπεζας, τηρεί λογαριασμό σε αυτήν, την ΊΔΙΑ τράπεζα, διότι πρόκειται για δύο αμοιβαίες εκατέρωθεν απαιτήσεις, που είναι βασική προϋπόθεση του συμψηφισμού (η κατάθεση αντιπροσωπεύει μία ισόποση απαίτηση του πελάτη έναντι της τράπεζας).

   Όπως είπα, αυτή είναι η θέση της Νομολογίας, τα τελευταία χρόνια, ωστόσο οι Νομολογίες είναι για να αλλάζουν, όταν αλλάζει και η ερμηνεία των κρίσιμων νομικών διατάξεων ή όταν διαπιστώνεται ότι κάποια άλλη διάταξη, μπορεί να ...διέλαθε της προσοχής δικαστών και θεωρητικών της Νομικής και κυρίως όταν οδηγούν σε μάλλον άδικα και ανεπιεική αποτελέσματα, όπως εδώ !

    Η ευθύνη για τις αλλαγές στις Νομολογίες, δεν ανήκει στους ...θεωρητικούς, αλλά στους ανθρώπους της νομικής πράξης, δηλαδή σε εμάς, τους μάχιμους δικηγόρους, ενώ αρκετές φορές οι επισημάνσεις μας (όπως στο ζήτημα του διορισμού με πλαστά πτυχία) οδηγούν και σε αλλαγές των Νόμων...

ζητήματα από τη μεταβίβαση και την ακινησία (ή καταστροφή) αυτοκινήτου

     Δύο "περίεργες" υποθέσεις, που τέθηκαν υπ' όψιν μου, πρόσφατα, αφορούν τα αυτοκίνητα και ειδικότερα τη μεταβίβαση, λόγω πώλησης και τις συνέπειες από ολική καταστροφή, αντίστοιχα και μάλλον ενδιαφέρουν αρκετό κόσμο. λόγω αντικειμένου.

  Η πρώτη, θα μπορούσε να αποτελέσει και θέμα εξετάσεων (και μάλιστα όχι τόσο βατό...) στη Νομική Σχολή, καθώς εγείρεται πλήθος ζητημάτων, αστικής και ποινικής φύσεως !

  Ο Α λοιπόν, αποφάσισε να πουλήσει, λόγω ανάγκης, το αυτοκίνητο του, στον Β, έκαναν τις αντίστοιχες υπεύθυνες δηλώσεις, καταβλήθηκε το συμφωνηθέν τίμημα και παραδόθηκε το όχημα.

  Σε άλλη περίπτωση, η πώληση, θα είχε ολοκληρωθεί, διότι πληρούνται τα στοιχεία της αστικής αυτής σύμβασης : συμφωνία περί μεταβίβασης, παράδοση του πράγματος και καταβολή ανταλλάγματος !

  Ωστόσο, εδώ υφίστανται ιδιαιτερότητες, καθώς ο αγοραστής, οφείλει, για να ολοκληρωθεί η μεταβίβαση, να πληρώσει κάποια παράβολα και να φροντίσει ώστε να έρθει στο όνομα του η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος...

  Διότι, βάσει του Νόμου, η άδεια κυκλοφορίας αποτελεί τον τίτλο κυριότητας του οχήματος, ενώ θεσπίζεται ρητή υποχρέωση, να γίνει η αλλαγή του ονόματος σε αυτήν, εντός ενός μήνα, αλλιώς ο νέος κάτοχος αντιμετωπίζει ποινικές και διοικητικές κυρώσεις !

    Οι λόγοι, για τους οποίους πρέπει να γίνει αλλαγή ιδιοκτήτη στην άδεια, είναι προφανείς : για να έρχονται τα τέλη κυκλοφορίας κλπ στο νέο κάτοχο και για να μην έχει αντίστοιχη ευθύνη ο προηγούμενος, για τυχόν ανασφάλιστη κυκλοφορία ή πρόκληση ατυχήματος ή ...διάπραξη εγκληματικής ενέργειας κ.α.

  Στην εξεταζόμενη περίπτωση, ο νέος κάτοχος, όχι μόνον δεν ολοκλήρωσε τις απαιτούμενες ενέργειες, αλλά ...μεταβίβασε περαιτέρω το όχημα στον Γ, 800 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα !

    Ο Γ μάλιστα εμφάνισε (ψευδή) υπεύθυνη δήλωση, ότι αγόρασε το όχημα από ...τον Α και μάλιστα μέσω εξουσιοδοτημένου προς αυτό, πρόσωπο...(και οι δύο άγνωστοι στον Α).

    Ο Α τώρα θέλει να πάρει πίσω το αυτοκίνητο, που είχε "πουλήσει" στον Β, από τον Γ και η απάντηση στο ερώτημα "αν μπορεί", η απάντηση οφείλει να είναι θετική, διότι εφόσον η άδεια κυκλοφορίας παραμένει στο όνομα του, τεκμαίρεται ότι αυτός είναι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και έχει όλα τα δικαιώματα του κυρίου και μπορεί να τα ασκήσει (και) δικαστικά !

    Πέρα από το αστικό σκέλος της υπόθεσης και το αν έγινε έγκυρη μεταβίβαση-πώληση του οχήματος ή όχι και αν μπορεί ο αρχικός ιδιοκτήτης να το πάρει πίσω και με ποιες ενέργειες, προκύπτουν φυσικά και ποινικά αδικήματα, για τους Β και Γ (ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις, πιθανή υπεξαίρεση κλπ).

   Στη δεύτερη περίπτωση, τώρα, εμπλέκεται και το φορολογικό και διοικητικό Δίκαιο, διότι το Ι.Χ μιας κυρίας, είχε καταστραφεί εντελώς σε ατύχημα το 2009, αποζημιώθηκε, ωστόσο δεν έγινε διαγραφή του, με συνέπεια να λαμβάνει από τότε ειδοποιήσεις πληρωμής τελών κυκλοφορίας (και πρόστιμα) για όχημα που δεν υφίσταται !

    Η ασφαλιστική πήρε το Ι.Χ και το πούλησε σε μάντρα, για παλιοσίδερα, στην άλλη άκρη, χωρίς ωστόσο να δώσει την άδεια και τις πινακίδες, με συνέπεια να εμφανίζεται σαν να κυκλοφορεί.

    Πέρα από τις όποιες (υπαρκτές) ευθύνες της ασφαλιστικής (η γυναίκα δεν ασχολήθηκε με τη διαδικασία, καθώς μένει Αθήνα και το ατύχημα είχε γίνει μακριά, στα Ιωάννινα), οι φορολογικές Αρχές "νίπτουν τα χείρας τους" και σου λένε "τράβα στα Δικαστήρια" (έτσι γενικά) !

   Το ζήτημα είναι σοβαρό και αφορά μάλλον αρκετές περιπτώσεις, που καλούνται να πληρώσουν (αχρεωστήτως) τέλη κυκλοφορίας, για ανύπαρκτα και μη κυκλοφορούντα αυτοκίνητα-οχήματα και γι' αυτό είχε ασχοληθεί, όπως είδα και ο Συνήγορος του Πολίτη, το 2014, χωρίς ωστόσο να δοθεί, μέχρι σήμερα, αν δεν κάνω λάθος, κάποια λύση, σε αυτό το ζήτημα.

     Τα υπουργεία Μεταφορών και Οικονομικών, αρνήθηκαν να ασχοληθούν και να λύσουν αυτό το θέμα και προτείνεται να συσταθεί Επιτροπή, που θα εξετάσει τα στοιχεία (όπως βεβαιώσεις της ασφαλιστικής περί ολικής καταστροφής) και θα διαγράψει αναδρομικά, τα μη κυκλοφορούντα οχήματα, από τα Μητρώα, καθώς και τα τέλη κυκλοφορίας, με τις τυχόν προσαυξήσεις, που είχαν επιβληθεί (ως -προφανώς- αχρεωστήτως επιβληθέντα) !