αόριστες νομικές έννοιες

    Έναν μόλις μήνα μετά την ανάρτηση με τίτλο ¨κερατάς ίσως, "δαρμένος" σίγουρα¨, οι φόβοι που εξέφραζα εκεί, επιβεβαιώθηκαν και μάλιστα με σχεδόν τραγικό τρόπο, σε σημείο να σκέφτομαι ότι κάποιος το διάβασε και "πήρε ιδέες"...

  Προχθές έκανε το γύρο του διαδικτύου, η είδηση ότι μία γυναίκα ζητάει να χωρίσει από τον άντρα της, επειδή σε 17 χρόνια Γάμου, δεν είχε ποτέ ...οργασμό και παράλληλα αιτείται όσα ανέφερα τότε, δηλαδή και διατροφή για τον εαυτό της (πιθανόν και να μένει και στο ακίνητο του συζύγου, αν ανήκει σε εκείνον κλπ) !

  Για να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό, της προσωπικής διατροφής της ενάγουσας, από τον σύζυγο, θα πρέπει, εκτός από το ότι δεν εργάζεται και δεν έχει εισόδημα, σύμφωνα με το Νόμο, να κριθεί ότι διέκοψε την έγγαμη συμβίωση "για εύλογη αιτία"...

 Στο ιδιωτικό μας δίκαιο και στον Αστικό Κώδικα ειδικότερα, συναντάμε αρκετές αόριστες νομικές έννοιες, όπως είναι η "εύλογη αιτία" : για παράδειγμα, τα "χρηστά ήθη", η "καλή πίστη", ο "σπουδαίος λόγος" και άλλες !

 Επειδή ο Νομοθέτης δεν ήθελε να κάνει αυτές τις έννοιες πιο συγκεκριμένες και με παραδείγματα ή περιπτώσεις, διότι έχουν ευρεία εφαρμογή και σίγουρα θα άφηναν πολλές πιθανές υποθέσεις εκτός, "πετάει το μπαλάκι" στο δικαστή, προκειμένου να αποφανθεί, αν τα πραγματικά περιστατικά, υπάγονται ή όχι, σε κάποια από αυτές, τις αόριστες νομικές έννοιες του Νόμου.

  Το μεγάλο ερώτημα είναι, βέβαια, πώς, δηλαδή με ποια κριτήρια θα γίνει αυτή η κρίση, από την στιγμή, που εισέρχεται το στοιχείο της υποκειμενικότητας και ο καθένας το βλέπει διαφορετικά : π.χ πότε κάποιες ενεργεί καλόπιστα και πότε κακόπιστα !

 Για να γελάσουμε και λιγάκι, στη σχολιαζόμενη υπόθεση, που πραγματικά το "τερματίζει" όσον αφορά τις αιτίες του ισχυρού κλονισμού του Γάμου (να, άλλη μία αόριστη νομική έννοια), αν η Πρόεδρος, που θα δικάσει την αίτηση ασφαλιστικών, έχει καθημερινούς οργασμούς, θα την κάνει δεκτή, ενώ, αν δεν κάνει σεξ ποτέ, θα την απορρίψει...

 Πέραν της πλάκας, έχουμε ξαναπεί ίσως, ότι η ασφαλιστική δικλείδα εδώ, είναι πως δεν λαμβάνονται υπόψιν ακραία υποκειμενικές αντιλήψεις, αλλά οι αντιλήψεις του "μέσου συνετού ανθρώπου" !

 Σύμφωνα με αυτές λοιπόν, η σχολιαζόμενη αγωγή μοιάζει με ανέκδοτο, η έλλειψη οργασμών φαντάζει ως μια (ευφάνταστη και πολύ κακή) δικαιολογία, για να επέλθει διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης και να καρπωθεί η σύζυγος τα οφέλη (διατροφή, στέγη κλπ) της δήθεν "εύλογης αιτίας"...

  Παράλληλα, συντρέχει εδώ μάλλον και μία άλλη αόριστη νομική έννοια, που ονομάζεται "κατάχρηση δικαιώματος", δεν μπορεί μετά από 17 χρόνια Γάμου, απόκτηση τέκνων κλπ, να θυμάσαι ότι δεν ...είχες ποτέ οργασμό (αν γίνει αυτή η Δίκη, λογικά, θα πέσει το γέλιο της αρκούδας, με σεξολόγους-τεχνικούς συμβούλους, να αναλύουν στο ακροατήριο, πόσα είδη οργασμού υπάρχουν και άλλα τέτοια τραγικά) !

    Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αντιλήψεις του μέσου συνετού ανθρώπου και όσα γίνονται δεκτά διαχρονικά, ως εύλογες αιτίες διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης, θα μπορούσαν να θεωρηθούν, για παράδειγμα, η απιστία-μοιχεία και η σωματική βία κατά της συζύγου, σε καμία όμως περίπτωση, η ...έλλειψη οργασμού, ειδικά μετά από τόσα χρόνια Γάμου.

   Τέλος, κάτι άλλο που μάλλον δεν καταλαβαίνουν, η ενάγουσα και η δικηγόρος της (δεν ξέρω, υποθέτω πως είναι γυναίκα), είναι πως ακόμα και αν βρεις μια δικαιολογία, για να τελειώσεις την έγγαμη συμβίωση και αυτή "περάσει" ως εύλογη αιτία, από το Δικαστήριο, δεν σημαίνει μετά ότι έχεις μόνον δικαιώματα, ότι θα κάααααθεσαι και θα πληρώνεσαι από τον κερατά και δαρμένο (εντός και εκτός εισαγωγικών).

   Έχεις και υποχρεώσεις, όχι μόνον δικαιώματα, μία νέα γυναίκα 39 ετών, όπως στην σχολιαζόμενη περίπτωση, οφείλει να βρει δουλειά και να συνεισφέρει στα έξοδα των τέκνων και στα δικά της, δε μιλάμε για κάποια, που λόγω γήρατος ή ασθένειας, δεν μπορεί να εργαστεί, οπότε λόγοι επιείκειας (και άλλη αόριστη νομική έννοια) θα επέβαλαν να συντηρείται από τον εν διαστάσει ή τέως σύζυγο !

   

η ανάγκη νομικής αναγνώρισης της πνευματικής συγγένειας

    Ως μάχιμοι δικηγόροι, δηλαδή νομικοί της Πράξης, που ονομαζόμαστε και "συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης", έχουμε, μεταξύ άλλων, υποχρέωση να επισημαίνουμε τυχόν νομοθετικά κενά και άλλα "κακώς κείμενα", τα οποία εντοπίζουμε μέσα από τον καθημερινό χειρισμό νομικών υποθέσεων και να προτείνουμε αλλαγές και βελτιώσεις !

 Σήμερα, αναφέρομαι στις περιπτώσεις των ανθρώπων, που πεθαίνουν χωρίς να έχουν κληρονόμους, δηλαδή κατά σάρκα συγγενείς, που δεν είναι λίγοι (και πιθανόν να αυξηθούν στο μέλλον, λόγω και του δημογραφικού προβλήματος της χώρας μας) και ενίοτε διαθέτουν αρκετά σημαντικές περιουσίες...

 Στις περιπτώσεις αυτές, όπου δεν υπάρχει κανένας κληρονόμος των πρώτων πέντε τάξεων, καλείται ως κληρονόμος το ελληνικό Δημόσιο, ωστόσο στην πράξη έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι αυτοί, που πεθαίνουν μόνοι, πέφτουν συνήθως θύματα διαφόρων "επιτήδειων", δηλαδή απατεώνων, που με πλαστές διαθήκες κλπ, πάνε να τους αρπάξουν τις περιουσίες !

  Μερικές φορές μάλιστα, τα "αρπακτικά", τα "κοράκια" αυτά, που έχουν βάλει στο μάτι αυτές τις περιουσίες, που θα κατέληγαν στο Δημόσιο, ...επιταχύνουν την έξοδο των κατόχων τους, από το μάταιο αυτό κόσμο (θυμίζω την "εταιρία δολοφόνων" του δικηγόρου Παπαδόπουλου, για όσους έχουν και κάποια ηλικία).

 Ένας τρόπος, για να αποφευχθεί αυτό το λυπηρό και σκληρό φαινόμενο, από δράστες άπληστους (που νομίζουν ότι "θα τα πάρουν μαζί τους"), είναι να κατοχυρωθούν, νομοθετικά, ως νέα τάξη κληρονόμων, πριν το Δημόσιο, τα πνευματικά τέκνα του/της νεκρού/νεκρής, δηλαδή το/τα παιδί/α, που μπορεί να είχε βαφτίσει !

 Θεωρώ ότι αυτή θα ήταν μια δίκαιη λύση για όλους : και για τα πνευματικά τέκνα, που τώρα είναι "στον αέρα" και για τους κληρονομούμενους, αλλά και γενικότερα, εφόσον, αν οι περιουσίες καταλήξουν στο Δημόσιο, είναι σχεδόν σαν να καταλήγουν στα σκουπίδια...

  Παράλληλα, η νομική κατοχύρωση των πνευματικών τέκνων, ως κληρονόμων, όταν δεν υπάρχουν βιολογικοί συγγενείς, θα τους παρέχει και το περιβόητο "έννομο συμφέρον", να ...κυνηγήσουν τυχόν λαμόγια, που εμφανίζουν πλαστές διαθήκες, αλλά και να υποστηρίξουν τις κατηγορίες, σε τυχόν ποινικά Δικαστήρια !

  Τα τελευταία χρόνια προστέθηκε ως δικλείδα, σε περιπτώσεις που ζητείται η επικύρωση ιδιόγραφων διαθηκών, με τις οποίες δίνεται η περιουσία σε ...γείτονες κλπ, δηλαδή σε πρόσωπα μη συγγενικά, αφενός να διενεργείται γραφολογική εξέταση, για τη γνησιότητα γραφής και υπογραφής και αφετέρου να καλείται και το ελληνικό Δημόσιο, στη σχετική δίκη.

  Ωστόσο, αμφιβάλλω αν αυτό είναι αρκετό και κατά πόσον το Δημόσιο ...σκίζεται να αποδείξει ότι η περιουσία πρέπει να καταλήξει σε αυτό, μόνον αν τα πνευματικά τέκνα είχαν νομικά κληρονομικά δικαιώματα, θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη σχετική Δίκη και να προσκομίσουν στοιχεία, που να αποδεικνύουν την απάτη και την πλαστογραφία !

  Σε κάθε περίπτωση, από πρακτικής απόψεως, θα ήταν, θεωρώ, προτιμότερο, όσοι δεν έχουν κληρονόμους (παιδιά, γονείς, ανίψια κλπ), να φροντίζουν να μεταβιβάσουν (δωρεές ακινήτων, να βάλουν συνδικαιούχους σε λογαριασμούς κλπ) τις περιουσίες τους, όσο ακόμα ζουν, εκεί που θέλουν, για να μην καταλήξουν, μετά, σε λαμόγια-απατεώνες του κερατά...