παραμύθια και Δράκοι

     Εκτός από τον σωματικό βιασμό, υπάρχουν και άλλα είδη βιασμών, όπως ο ψυχικός, ο βιασμός της προσωπικότητας από ΜΜΕ και αντισόσιαλ μίντια, ο βιασμός των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο βιασμός της κοινής Λογικής και πάει λέγοντας.
 Κάθε φορά, που κατηγορείται κάποιος, για επιθέσεις, σεξουαλικής φύσης, βαφτίζεται από τα ΜΜΕ, ως "δράκος", ακόμα και αν δεν είναι βιαστής, αλλά απλός εφαψίας...
 Αυτό έχει ως συνέπεια, να δημιουργείται ένα "κλίμα", εναντίον του και να αντιμετωπίζεται με υπερβολική, δηλαδή άδικη, αυστηρότητα.
  Πριν κάποιους μήνες, ένας ψυχάκιας, που είχε ή ...νόμιζε πως έχει σχέση με γυναίκα ελευθέρων ηθών, θεωρώντας ότι "απορρίφθηκε" από αυτήν, άρχισε να επιτίθεται και να χουφτώνει γυναίκες, στο δρόμο, ονομάστηκε "δράκος του Αμαρουσίου" και "έφαγε" 16 χρόνια κάθειρξη !
  Προχθές, είχαμε την σύλληψη ενός άλλου "Δράκου", των Αμπελοκήπων, αυτή τη φορά, που έκανε το ίδιο και ίσως σε πιο "λάιτ" εκδοχή και ήδη προφυλακίστηκε, με κατηγορίες, που επισύρουν πολυετείς καθείρξεις...
   Σε βίντεο, που είδαμε όλοι, ο δράστης, πλησιάζει από πίσω, αγκαλιάζει και θωπεύει μια γυναίκα, στη μέση του δρόμου, πάνω από τα ρούχα και όταν εκείνη προβάλλει την ελάχιστη αντίδραση, το βάζει στα πόδια !
  Αυτό το περιστατικό λοιπόν, που είδαμε όλοι, βαφτίστηκε από τον Ανακριτή, ως "απόπειρα βιασμού" και εδώ υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις, ότι δηλαδή αυτό που έγινε και έχει καταγραφεί, από κάμερα, συνιστά "αρχή τέλεσης" του εγκλήματος του βιασμού...
   Με βάση τα άλλα, τα ...πιο σοβαρά, περιστατικά, για τα οποία κατηγορείται (ως τετελεσμένο βιασμό), όπως διέρρευσε, αφού δεν υπάρχουν βίντεο εκεί, είχε προχωρήσει περισσότερο και είχε γδύσει τις γυναίκες και άγγιξε τα γεννητικά τους όργανα.
    Βιασμός υπάρχει, όταν ο δράστης με βία ή απειλή βίας, εξαναγκάζει άλλον, σε συνουσία ή σε επιχείρηση ή ανοχή άλλης ασελγούς πράξης και το ερώτημα, που αβίαστα προκύπτει, είναι κατά πόσον το απλό άγγιγμα των γεννητικών οργάνων ή του στήθους, συνιστά την "ασελγή πράξη", για την οποία μιλάει το άρθρο του ΠΚ.
    Εδώ, για μένα, το Δικαστήριο, οφείλει να μπει σε γαργαλιστικές λεπτομέρειες και να ρωτήσει τα θύματα των επιθέσεων, αν υπήρξε απλό άγγιγμα ή αν ο δράστης εισχώρησε και το δάκτυλο στον κόλπο τους και για πόσο.
    Είναι ανάγκη, δηλαδή, να διασαφηνιστεί πόσο βίαιη και σοβαρή υπήρξε η παρέμβαση στην προσωπική τους σφαίρα και στην γενετήσια ελευθερία τους !
     Για μένα, επαναλαμβάνω, η απλή ψαύση των γεννητικών οργάνων, ΔΕΝ μπορεί να συνιστά βιασμό, όπως δυστυχώς δέχονται, ενίοτε (αν όχι συχνά) τα Δικαστήρια, η έννοια της ασελγούς πράξης, πρέπει να περιορίζεται σε σοβαρές ενέργειες, όπως η πεολειχία, η αιδοιλειχία κλπ, με κριτήριο πάντα, όχι μια απλή διέγερση, αλλά την επίτευξη οργασμού-εκσπερμάτωσης.
    Η απλή θώπευση μιας γυναίκας, πάνω από τα ρούχα μάλιστα, δεν μπορεί να βαφτίζεται ως "απόπειρα βιασμού" ή βιασμός, για τις περιπτώσεις αυτές, υπάρχει ειδικό άρθρο του ΠΚ, με τίτλο "προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας", που μιλάει για ασελγείς χειρονομίες, όπως είναι αυτές και όχι για ασελγείς πράξεις !
    Και φυσικά, η διαφορά στις απειλούμενες ποινές, είναι χαοτική : η προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, είναι πλημμέλημα, με ταβάνι το 1 έτος φυλάκισης, ενώ ο βιασμός και η απόπειρα βιασμού, απειλούνται με 5 έως 20 και 2 έως 12, αντίστοιχα, έτη και εδώ φαίνεται πόσο κακό κάνουν οι "δράκοι των ΜΜΕ", που δικάζουν και καταδικάζουν κάποιον, πριν καν απολογηθεί...
    Αυτά, ως προς το καθαρά νομικό σκέλος, θα ακολουθήσει από κάτω, ως σχόλιο, μια γενικότερη αναφορά, στις ευρύτερες προεκτάσεις, αυτών των περιπτώσεων.


 

για την ισότητα των όπλων

    Θεωρώ ότι ίσως έχει έρθει η ώρα, να ανοίξει η συζήτηση, για ένα θέμα λιγάκι "ταμπού", δηλαδή για την μη αναγνώριση δικαιώματος έφεσης, στις αθωωτικές ποινικές αποφάσεις, στον πολιτικώς ενάγοντα !
  Με βάση το ισχύον καθεστώς, δικαίωμα έφεσης, σε αθωωτικές αποφάσεις, έχουν μόνον οι Εισαγγελείς και αυτοί, το ασκούν συνήθως και περιορισμένα, σε υποθέσεις, που έχουν λάβει δημοσιότητα...
  Ο πολιτικώς ενάγων, δηλαδή ο μηνυτής και θύμα του εγκλήματος, μένει "απροστάτευτος", σε περίπτωση αθώωσης του κατηγορούμενου και αυτό, θεωρώ, ότι χρήζει επανεξέτασης, όχι μόνον, επειδή απειλεί τα δικαιώματα του πολιτικώς ενάγοντος (κυρίως τις αστικές του διεκδικήσεις, για αποζημίωση), αλλά και για λόγους ευρύτερους, δηλαδή ορθής απονομής της Δικαιοσύνης.
  Προφανώς, ο Νομοθέτης, αξιολογεί ως σημαντικότερο, το να μην καταδικαστεί ένας αθώος, από το να αθωωθεί ένας ένοχος και πραγματικά ίσως να είναι έτσι.
  Από την άλλη μεριά όμως, πέρα από την ανάγκη ισότιμης αντιμετώπισης των διαδίκων μιας ποινικής Δίκης, σε περιπτώσεις που αθωώνονται ένοχοι, ελλοχεύει ο κίνδυνος υποτροπής τους, εφόσον θα αποκτούν -εύλογα- μια αίσθηση ατιμωρησίας !
  Εκτός αυτού, υπάρχουν περιπτώσεις, όπου η αθώωση, μπορεί να βασίζεται ακόμα και σε ερημοδικία του πολιτικώς ενάγοντος, όταν π.χ ζητάει αναβολή, επειδή κωλύεται ο δικηγόρος του και δεν δίνεται ή στην απουσία βασικών μαρτύρων κατηγορίας, όπου και πάλι το Δικαστήριο κακώς δεν αναβάλλει και προχωράει στην εκδίκαση...
  Ο αντίλογος σε αυτή την πρόταση, δεν μπορεί προφανώς, να είναι ότι ...θα αυξηθεί ο φόρτος των Δικαστηρίων, εφόσον αφενός δεν υπάρχει πολιτική αγωγή, στην πλειοψηφία των ποινικών Δικών και αφετέρου, μπορεί να θεσπιστεί ένα (λογικό) παράβολο, για να αποφεύγονται καταχρηστικές και αβάσιμες εφέσεις.
  Αν θέλαμε τώρα, να πάμε παραπέρα, στο πεδίο της εξίσωσης των όπλων, των δύο πλευρών της ποινικής Δίκης, θα έπρεπε να επανεξεταστούν και άλλα "θολά" σημεία, όπως το ζήτημα των μαρτύρων !
   Ενώ δηλαδή ο κατηγορούμενος, γνωρίζει εκ των προτέρων, ποιοι είναι οι μάρτυρες κατηγορίας και αυτοί, πρέπει, επομένως, να δηλωθούν εξαρχής, ήδη με τη μήνυση, ενώ η προσθήκη νέων, είναι διαδικασία λίγο πολύπλοκη, οι μάρτυρες υπεράσπισης, εμφανίζονται, για πρώτη φορά, στο ακροατήριο, χωρίς ο πολιτικώς ενάγων, να γνωρίζει ποιοι θα είναι...
  Άρα και εδώ, θα μπορούσε να δοθεί η δυνατότητα, στον πολιτικώς ενάγοντα, να εμφανίζει νέους ή πρόσθετους μάρτυρες κατηγορίας, στο Δικαστήριο, χωρίς προηγούμενη γνωστοποίηση και να μην περιορίζεται τόσο πολύ, από τους ήδη δηλωθέντες μάρτυρες (εξάλλου ένας αρχικός μάρτυρας, μπορεί, εν συνεχεία, να μην θέλει να καταθέσει ή το αντίστροφο, να εμφανιστεί όψιμα κάποιος άλλος) !
   Οι Νόμοι, αυτονόητα, πρέπει να αναθεωρούνται και να αλλάζουν, προς την κατεύθυνση της ορθότερης κάλυψης των αναγκών, για τις οποίες θεσπίστηκαν, με βάση τις κοινωνικές και άλλες μεταβολές ή με βάση ανάγκες και προβλήματα, που δεν έχουν τύχει ακόμα νομοθετικής κάλυψης και ρύθμισης.
   Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζω, μια λίγο παλαιότερη πρόταση μου, να θεσπιστεί, ως ελαφρυντικό, στον Ποινικό μας Κώδικα, ο εθισμός του κατηγορούμενου, στον τζόγο (κάθε μορφής), εθισμός, που μπορεί, σύμφωνα με την Επιστήμη, να είναι ισχυρότερος, ακόμα και από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά (για τα οποία προβλέπονται ήδη ελαφρυντικές περιστάσεις).